Dansend het leven door

Dansend het leven door

Dansend het leven door

Keep your head up
Dansend het leven door, dat ging ik vroeger. Letterlijk.
Op mijn vierde begon ik met balletlessen op een destijds tamelijk hoog aangeschreven balletschool.
Hoewel ik soms moeite had met de discipline die er heerste kan ik achteraf zeggen dat het me veel geleerd heeft. Doorzetten bijvoorbeeld, hoe moeilijk en zwaar het ook is.
Ook een mooie ‘les’ die ik er leerde was om met je kin omhoog te lopen. Keep your head up. Niet alleen tijdens het dansen maar ook in het dagelijkse leven. Dat vertelde de balletdocente ons regelmatig. Ze deed het dan voor en wij deden het na. En terwijl we zo door de zaal paradeerden met onze kin omhoog had dat wel een bijzonder gevoel. Je voelde je groter, sterker.

Dansend het leven door

Outfit
Elke leerling moest dezelfde balletoutfit aan hebben: een lichtroze maillot, roze beenwarmers, roze balletschoentjes van een specifiek soort en een wit balletpakje.
Uren heb ik aan de barre gestaan. Tenen strekken, armen licht gebogen en vingers in de goede stand. Kin omhoog en haren in een knot. Waren je haren niet in een knot dan was de balletdocente echt een beetje bozig, pakte een haarborstel en trok je haren nogal hardhandig naar achteren om ze in een perfecte balletknot te draaien.

Stap tik
Regelmatig kwam de moeder van onze balletdocente de zaal binnen. Zij was de oprichtster van de balletschool. En nog een gradatie strenger dan haar dochter. Ze was toentertijd al op leeftijd en liep met een wandelstok. Je hoorde haar al van verre aankomen. Stap, tik, stap tik. Ze liep dan langs ons en tikte met haar stok tegen onze voeten en benen als deze niet genoeg gestrekt waren.

Balletvoorstellingen
Eén keer in de twee jaar was er een grote balletvoorstelling in de stadsschouwburg. Hier repeteerden we een heel jaar lang voor en het niveau lag vrij hoog. Ik moest bijna elke dag naar de balletschool om te repeteren.
De balletvoorstelling duurde 2 dagen en bestond uit 5 voorstellingen. Heerlijk vond ik dat. Het omkleden in de kleedkamers, de make-up en het wachten in de coulissen. Dan het podium op. Dat was zó spannend maar het gaf ook een kick.

Dansend het leven door

Jazz en moderne dans
Toen ik een jaar of 12 was ben ik in plaats van klassiek ballet jazz ballet en moderne dans gaan doen. Op dezelfde balletschool. Dit was een stuk minder streng, maar nog steeds was er veel discipline.
Ik heb een tijdje getwijfeld of ik naar de balletacademie wilde gaan. De balletschool waar ik zat had namelijk klassen die een vooropleiding voor de balletacademie boden. Maar ik durfde niet.
Dus ik bleef lekker Jazz en moderne dans volgen. En ik vond het steeds leuker.
Zo leuk zelfs dat het dansen een uitlaatklep voor mij werd. Ik was steeds vaker in de balletschool te vinden. Als ik moest wachten tussen twee lessen in (ik volgde soms 2 lessen op 1 middag) dan ging ik schrijven in de kleedruimtes.

Dansend het leven door

Vertrouwde omgeving
De balletschool was gevestigd in een oud gebouw. Met deuren waar glas in lood ramen in zaten. Het ademde veel sfeer uit. Ik voelde me er fijn. In feite was ik er zo een beetje opgegroeid.

Einde van een balletperiode
Onze balletdocente raakte zodanig geblesseerd dat ze moest stoppen met lesgeven. De balletschool werd overgenomen door iemand anders en ging na een aantal jaren failliet. Daarna werd de school wederom overgenomen door een Latijns Amerikaanse docente. En daar ergens besloot ik te stoppen met ballet, rond mijn 21e jaar.
Ik woonde inmiddels in een andere stad en moest steeds met de trein op en neer. En de sfeer en lessen waren dusdanig veranderd dat ik me er niet meer fijn bij voelde.

Dansend het leven door

Anders
Helaas heb ik het nooit meer opgepakt. Ik denk dat als ik nu een pirouette moet draaien dat ik na één draai om val. Wel heb ik in de afgelopen jaren veel gesport. Zumba lessen en aerobic lessen. Heel anders, maar ik vond het leuk.

Fijne herinneringen en waardevolle ervaringen
Mijn 1e balletschoentjes en mijn eerste spitzen heb ik opgehangen. Ik heb een ballet pakje bewaard waar de gaten in zitten, zo vaak heb ik het gedragen.
Het zijn mooie herinneringen. En ik ben dansend door toch wel moeilijke jaren gegaan…
En mocht ik mijn hoofd soms laten hangen dan denk ik terug aan de woorden van mijn balletdocente: kin omhoog en rechtop blijven lopen en ga dansend je leven door…

Dansend het leven door

Herinneringen van toen

Herinneringen van toen
Links Diana rechts Ellis

Herinneringen van toen
Daar staan ze, op zolder. Twee dozen. Eén doos is van haar en de andere is van mij.
Haar doos is licht roze, zo licht dat het bijna gebleekt lijkt. Mijn doos is bruin.
Ik zet beide dozen naast elkaar en ga op mijn knieën ervoor zitten.
Het is haar doos die ik als eerste open.

Ik pak het eerste stapeltje eruit.
Foto’s van toen ze klein was. Ik schat een jaar of 8. Net zo oud als onze kinderen nu zijn.
Ik bekijk foto voor foto maar kan mijn blik steeds moeilijk afwenden van de foto die ik in mijn handen heb.
Ze heeft lang haar. Heel lang haar, tot op haar onderrug komt het. Af en toe zit er een foto in sepia kleur bij en daardoor kan ik zien dat ze midden blond haar heeft. Dat is wel grappig omdat ze nu heel donkerbruin haar heeft.
Ze staat op de foto met haar moeder, haar vader, een neefje, een oma en opa.
Dan zie ik de baby foto’s. Zij met haar moeder, op de arm, in een badje. En als ik goed naar dat kleine, lieve babygezichtje kijk dan zie ik dat zij het is. Hetzelfde mondje, dezelfde ogen.
Ook op de kinderfoto’s herken ik haar duidelijk. Weliswaar een boller gezicht dan nu, maar ik zie dat zij het is.
Er zijn foto’s waarop ik kan zien dat ze op haar moeder lijkt. Ze heeft duidelijke trekken van deze vrouw die ik helaas nooit echt heb leren kennen. En hoewel ik haar nooit heb leren kennen leeft ze nog steeds voort. In verhalen, in de dagboekjes die we gelezen hebben en op cassettebandjes met haar stem erop. Grapjes die zij vertelde in dat dagboekje en op die bandjes herhalen we hier regelmatig.

Herinneringen van toen
Links Diana en moeder. Rechts Ellis en moeder.

Ik blader verder door de foto’s. Ze wordt ouder. Ik zie jaren 80 kapsels en hippe kleren. Nou ja, hip voor die tijd dan :-).
Er komen veel mensen voorbij, ik ken ze niet allemaal. En veel katten. Vakanties, de kermis en ga zo maar door.

Begin jaren 80 ben ik zelf geboren. Misschien wel terwijl zij op de kermis liep. Of op vakantie was. Een gek idee is dat eigenlijk.
Ik pak mijn eigen doos erbij. Mijn foto’s zitten in albums dus ik kan redelijk op volgorde kijken.
Ik zie een baby die zo klein is dat de knieën van het pakje dat ze aanheeft bij haar voetjes uitkomen. Ik zie foto’s van 4 generaties, nog meer opa’s en oma’s, een nieuw huis, zwembadjes en fietsjes.
Mijn haar was niet lang. Nee, juist kort. Pas later was het lang, maar nooit tot op mijn onderrug. Dat wenste ik wel vaak, maar het is nooit gelukt om ze zo lang te laten groeien.

Herinneringen van toen
Links Diana. Rechts Ellis.

Ik begin foto’s van haar en van mij bij elkaar te leggen. Naast elkaar en onder elkaar.
Ik zoek een foto van haar waarop ze ongeveer even oud is als ik op een foto van mezelf.
En wat ik zie zijn leuke gelijkenissen.
Zij en ik, alsof tijd niet bestaat.
We delen hier enkele momenten met jullie. Diana staat links op de foto’s en ik rechts.

Herinneringen van toen Herinneringen van toen

Herinneringen van toen Foto's uit de oude doos
Herinneringen van toen  Herinneringen van toen

If it’s meant to be it will find it’s way

Herinneringen van toen

Waardevolle herinneringen

Waardevolle herinneringen

Gisteren zijn we begonnen met het opruimen van de zolder.
Dat doe je wel even, denk je dan.
Totdat je foto’s tegenkomt en voor je het weet zit je daar een half uur ingedoken.

Zo kwam ik gisteren een doosje tegen met foto’s van Diana.
Foto’s van haar als klein meisje. Foto’s met haar moeder.
Gezichten, momenten, liefde. Vervlogen tijden. Herinneringen.
Het raakte me om dit allemaal te zien.
Je ziet een stukje van een leven voorbij komen dat je kent van verhalen. En van foto’s. Háár leven. Het leven van de vrouw waar ik zo ontzettend veel van hou.
Hoe was ze vroeger echt? Hoe was haar moeder? Het ziet er allemaal zo liefdevol uit.
Lachende gezichten, handen die elkaar vasthouden. Een kus.
In de speeltuin, op de draaimolen.
Sneeuwballen gooien in de bergen. Zoveel plezier.
Foto’s uit een leven toen haar moeder er nog was.

Meer lezen

%d bloggers liken dit: