De spiegels van de ziel

De spiegels van de ziel

Pure verbinding
In 2012 leerden Diana en ik elkaar op bijzondere wijze kennen. Je leest er hier meer over.
Blindelings vonden onze handen elkaar. En dát gevoel was immens en niet te beschrijven. Maar toen keken we elkaar tijdens een oefening enkele minuten lang in elkaars ogen. En de wereld vervaagde. Er was niks meer om ons heen, puur wijzelf.
Ook daarna hebben wij vaak momenten gekend waarin we in elkaars ogen keken. En telkens ervoeren wij weer hetzelfde gevoel, dezelfde pure verbinding.

Onderzoek

Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat wanneer je iemand – zelfs een onbekende- 4 minuten lang diep in de ogen aankijkt, je al een bepaalde vorm van verbondenheid en intimiteit kunt creëren.
Er bestaan ook vragenlijsten met vragen die je eerst zou kunnen beantwoorden. Daarna kijk je 4 minuten lang in stilte in elkaars ogen. Deze vragenlijst is twintig jaar geleden ontwikkeld door psycholoog Arthur Aron en bestaat uit 36 vragen. De vragen kun je o.a. hier vinden.
Wij hebben echter geen vragenlijst nodig om het gevoel te ervaren ;-).

Indrukwekkende filmpjes
Een tijd geleden zagen we dit filmpje wat diepe indruk op ons maakte. Omdat het zo ontzettend voelbaar is wat er gebeurd als deze twee mensen elkaar, na jaren niet gezien te hebben, weer in de ogen kijken. De vrouw in dit filmpje doet een experiment en brengt enkele minuten in stilte door met onbekende mensen in een museum. Totdat er een man tegenover haar komt zitten waarvan ze, na een intense relatie in de jaren 70, afscheid heeft genomen. We kunnen dit filmpje wel 100 keer kijken, zo raakt het steeds weer.

De spiegels van de ziel

Gisteren zagen we dit filmpje, en ook dit filmpje maakte indruk op ons.
Want deze mensen kijken elkaar in de ogen en alles vervaagt. Alle oordelen, labels, gedachten. Er blijft PUUR contact over. Puur verbinding.


De spiegels van de ziel
De mensen in dit volgende filmpje kennen elkaar. Zes stellen in verschillende fases van hun relatie. Kijk zelf maar wat er gebeurt. Mooi om te zien.

De spiegels van de ziel

Het is bijzonder wat je kunt ervaren als je in elkaars ogen kijkt. Écht kijkt. Of je nu al jaren samen bent of elkaar niet kent.

 

Herinneringen van toen

Herinneringen van toen
Links Diana rechts Ellis

Herinneringen van toen
Daar staan ze, op zolder. Twee dozen. Eén doos is van haar en de andere is van mij.
Haar doos is licht roze, zo licht dat het bijna gebleekt lijkt. Mijn doos is bruin.
Ik zet beide dozen naast elkaar en ga op mijn knieën ervoor zitten.
Het is haar doos die ik als eerste open.

Ik pak het eerste stapeltje eruit.
Foto’s van toen ze klein was. Ik schat een jaar of 8. Net zo oud als onze kinderen nu zijn.
Ik bekijk foto voor foto maar kan mijn blik steeds moeilijk afwenden van de foto die ik in mijn handen heb.
Ze heeft lang haar. Heel lang haar, tot op haar onderrug komt het. Af en toe zit er een foto in sepia kleur bij en daardoor kan ik zien dat ze midden blond haar heeft. Dat is wel grappig omdat ze nu heel donkerbruin haar heeft.
Ze staat op de foto met haar moeder, haar vader, een neefje, een oma en opa.
Dan zie ik de baby foto’s. Zij met haar moeder, op de arm, in een badje. En als ik goed naar dat kleine, lieve babygezichtje kijk dan zie ik dat zij het is. Hetzelfde mondje, dezelfde ogen.
Ook op de kinderfoto’s herken ik haar duidelijk. Weliswaar een boller gezicht dan nu, maar ik zie dat zij het is.
Er zijn foto’s waarop ik kan zien dat ze op haar moeder lijkt. Ze heeft duidelijke trekken van deze vrouw die ik helaas nooit echt heb leren kennen. En hoewel ik haar nooit heb leren kennen leeft ze nog steeds voort. In verhalen, in de dagboekjes die we gelezen hebben en op cassettebandjes met haar stem erop. Grapjes die zij vertelde in dat dagboekje en op die bandjes herhalen we hier regelmatig.

Herinneringen van toen
Links Diana en moeder. Rechts Ellis en moeder.

Ik blader verder door de foto’s. Ze wordt ouder. Ik zie jaren 80 kapsels en hippe kleren. Nou ja, hip voor die tijd dan :-).
Er komen veel mensen voorbij, ik ken ze niet allemaal. En veel katten. Vakanties, de kermis en ga zo maar door.

Begin jaren 80 ben ik zelf geboren. Misschien wel terwijl zij op de kermis liep. Of op vakantie was. Een gek idee is dat eigenlijk.
Ik pak mijn eigen doos erbij. Mijn foto’s zitten in albums dus ik kan redelijk op volgorde kijken.
Ik zie een baby die zo klein is dat de knieën van het pakje dat ze aanheeft bij haar voetjes uitkomen. Ik zie foto’s van 4 generaties, nog meer opa’s en oma’s, een nieuw huis, zwembadjes en fietsjes.
Mijn haar was niet lang. Nee, juist kort. Pas later was het lang, maar nooit tot op mijn onderrug. Dat wenste ik wel vaak, maar het is nooit gelukt om ze zo lang te laten groeien.

Herinneringen van toen
Links Diana. Rechts Ellis.

Ik begin foto’s van haar en van mij bij elkaar te leggen. Naast elkaar en onder elkaar.
Ik zoek een foto van haar waarop ze ongeveer even oud is als ik op een foto van mezelf.
En wat ik zie zijn leuke gelijkenissen.
Zij en ik, alsof tijd niet bestaat.
We delen hier enkele momenten met jullie. Diana staat links op de foto’s en ik rechts.

Herinneringen van toen Herinneringen van toen

Herinneringen van toen Foto's uit de oude doos
Herinneringen van toen  Herinneringen van toen

If it’s meant to be it will find it’s way

Herinneringen van toen

Geef me je handen

Geef me je hand

Geef me je handen
Dan hou ik ze vast
En ben je niet meer alleen
Een moment
Een ogenblik
Van opnieuw ontmoeten
Die een wereld van verschil
Kan maken
Vertrouw me maar
Ik hoor bij jou
Ik weet hoe eenzaam de reis was
Ja, ik weet
Want ik voelde hetzelfde
En ik zie in jou
Mij
Dus geef me je handen
Dan neem ik je mee
Op reis
Naar betere tijden
Niet meer alleen
Samen
Eén

@Ellis

De weg van het hart volgen

De weg van het hart volgen

Soms denk ik nog weleens terug aan de periode voordat Diana en ik echt samen kwamen.

Aan hoe moeilijk en hectisch die was. Maar ook zo bijzonder en vol wonderen.
In die tijd zag ik niet waar onze weg naartoe zou leiden. Zou hij wel ergens heen leiden?
Wat was de reden van alles? Ik kon het niet zien.
Eén ding weet ik wel. Alles wat we deden, zeiden, alles wat er gebeurde was altijd vanuit ons hart. Altijd vanuit liefde. En dát kon ik wel heel goed voelen. Het maakte dat ik er voor een stukje rust in kon vinden en me makkelijker mee liet voeren met de stroom die er was.
Meer lezen

In verbinding

In verbinding
In verbinding

Laat je meevoeren
met de wind
met het ruisen van de bomen
Voel het in je hart en ziel
Je doel misschien nog niet in zicht
ga je mee
met je eigen stroming
In je hart
voel je een licht
Blijf kijken

Meer lezen

Momenten die er toe doen

Dream a little dreagezellige momenten, samen zijn, tijd, waardevol, relatiem of me…
Wanneer dromen we
nog van elkaar? Of beter gezegd hoe lang?
Je weet vast wel dat als je net verliefd bent je niets liever wil dan samen zijn.
Het liefst wil je elkaar dagen lang in de ogen kijken.
Er is verlangen naar elkaar en de buitenwereld schuift een beetje naar de achtergrond.
Maar hoe zit dat als je al jaren bij elkaar bent?
Meer lezen

%d bloggers liken dit: