Knikkeren

Knikkeren

Knikkers kopen
Een paar weken geleden waren we op een zondag samen met de kinderen op bezoek bij mijn vader. Die middag gingen we samen even een ijsje eten en een stukje wandelen. De kids zagen dat er een winkel open was en ze wilden er even kijken. Maar kids zouden geen kids zijn als ze ook niet iets wilden kopen. En hun oog viel op een potje knikkers! Yannick had een ronde verpakking met 30 knikkers en Senne vond een glazen pot met 40 knikkers erin. En in beide zat één grote knikker. Terug bij opa thuis wilden we ze knikkers eerlijk verdelen.
Toen we terug thuis waren wilden ze het meteen uit proberen. Raar idee eigenlijk dat onze kinderen nog nooit geknikkerd hadden. In de garage lag nog een geel plastic knikkerkuiltje. En daar gingen ze.
Het zien van die twee bracht het me gelijk terug naar mijn eigen jeugd toen ik zelf nog op de lagere school zat en echt heel erg veel knikkerde. Ik weet ook nog goed dat we vaak knikkers ruilden onder elkaar. Wat was ik trots op mijn eerste knikkerzak, gemaakt door mijn lieve tante. Met een elastiekje kon je de fluwelen zak aantrekken. Ik weet nog goed dat een vriendinnetje uit school vaak bij mij thuis kwam om te knikkeren en als ze dan weer terug naar huis ging met een hele volle knikkerzak, bijna een derde weer terug gaf aan mij omdat ze het zo sneu vond dat ik bijna alles verloren was. Hoe lief was dat. Dat vergeet je nooit meer.

Geschiedenis
Knikkeren bestaat al eeuwenlang. Het knikkerspel was al bekend in de oudheid . Zelfs al voor de jaartelling. Egyptische en Romeinse kinderen speelden al met knikkers. Knikkeren werd dus heel vroeger al veel gedaan en nu nog steeds .Vroeger maakten de mensen de knikkers zelf van klei, marmer, steen of van hout. In 1870 werden massaal klei knikkers geproduceerd en in 1890 kwamen in Duitsland (Lauscha) de eerste machines die glazen knikkers produceerden. Er zijn heel veel soorten knikkerspelletjes, en allen met een specifiek doel en regels. En nog steeds zijn knikkers razend populair bij kinderen over de gehele wereld. En niet alleen bij kinderen, wereldwijd zijn er nu veel volwassenen die knikkers verzamelen. Klik op de foto om te zien hoe kinderen in 1940 knikkerden.

Knikkeren

Knikkeren voor binnen en buiten
Knikkeren word het meeste buiten gedaan, maar er zijn ook speciale Plastic knikkerpotjes waardoor je toch de mogelijkheid hebt om binnen te kunnen knikkeren. Voor buiten zijn er diverse mogelijkheden. In een holletje van een lantaarn paal, een stoeptegel waar een stukje uit was, buiten een kuiltje graven in de grond waar de knikkers in kunnen rollen, of in speciale knikkertegels ergens op het schoolplein. Het simpele kuiltje wat kinderen zelf creeren blijft wel toch wel de klassieker.

Knikkeren

Namen van de knikkers
In de loop der jaren zijn er verschillende formaten knikkers ontwikkeld en ze hebben ook allemaal een eigen naam. Hieronder zie een een greep uit de namen van verschillende knikkers. Herken jij ze nog?
1-teller,15-teller,100-teller, bonken,­ super bonker, mega bonken, guppies, kattenoogjes, parel knikkers, oliebonkers, Chinezen,spikkels, looiers, kogel, porseleintjes, mini’s, smurfen, turtles, walvis of gewoontje, een oogje of uppies, hemelblauwtje,Glow in the dark of Spookknikker, papegaai, witje, witte tijger, kattenoog, tornado, stuiter en nog vele andere namen.
Elke knikker heeft een bepaalde waarde en zijn eigen populariteit.

Knikkerzak
Er bestaan heel veel soorten knikkerzakken; de meest simpele is het washandje met een koordje erdoor. De creatieveling zal vast wel eens een knikkerzak gehaakt hebben .
Maar ook zijn er vele soorten van stof, met koord of elastiek erin zodat je de zak goed kunt aantrekken en je knikkers veilig opgeborgen zitten. Tegenwoordig zie je ze in alle soorten en maten, zelfs knikkerzakken met je eigen naam erop .

Knikkeren

Knikkers is eeuwenoud en het verveelt nooit!
Heb jij vroeger veel geknikkerd en knikkeren jullie kinderen wel eens?

Herinneringen van toen

Herinneringen van toen
Links Diana rechts Ellis

Herinneringen van toen
Daar staan ze, op zolder. Twee dozen. Eén doos is van haar en de andere is van mij.
Haar doos is licht roze, zo licht dat het bijna gebleekt lijkt. Mijn doos is bruin.
Ik zet beide dozen naast elkaar en ga op mijn knieën ervoor zitten.
Het is haar doos die ik als eerste open.

Ik pak het eerste stapeltje eruit.
Foto’s van toen ze klein was. Ik schat een jaar of 8. Net zo oud als onze kinderen nu zijn.
Ik bekijk foto voor foto maar kan mijn blik steeds moeilijk afwenden van de foto die ik in mijn handen heb.
Ze heeft lang haar. Heel lang haar, tot op haar onderrug komt het. Af en toe zit er een foto in sepia kleur bij en daardoor kan ik zien dat ze midden blond haar heeft. Dat is wel grappig omdat ze nu heel donkerbruin haar heeft.
Ze staat op de foto met haar moeder, haar vader, een neefje, een oma en opa.
Dan zie ik de baby foto’s. Zij met haar moeder, op de arm, in een badje. En als ik goed naar dat kleine, lieve babygezichtje kijk dan zie ik dat zij het is. Hetzelfde mondje, dezelfde ogen.
Ook op de kinderfoto’s herken ik haar duidelijk. Weliswaar een boller gezicht dan nu, maar ik zie dat zij het is.
Er zijn foto’s waarop ik kan zien dat ze op haar moeder lijkt. Ze heeft duidelijke trekken van deze vrouw die ik helaas nooit echt heb leren kennen. En hoewel ik haar nooit heb leren kennen leeft ze nog steeds voort. In verhalen, in de dagboekjes die we gelezen hebben en op cassettebandjes met haar stem erop. Grapjes die zij vertelde in dat dagboekje en op die bandjes herhalen we hier regelmatig.

Herinneringen van toen
Links Diana en moeder. Rechts Ellis en moeder.

Ik blader verder door de foto’s. Ze wordt ouder. Ik zie jaren 80 kapsels en hippe kleren. Nou ja, hip voor die tijd dan :-).
Er komen veel mensen voorbij, ik ken ze niet allemaal. En veel katten. Vakanties, de kermis en ga zo maar door.

Begin jaren 80 ben ik zelf geboren. Misschien wel terwijl zij op de kermis liep. Of op vakantie was. Een gek idee is dat eigenlijk.
Ik pak mijn eigen doos erbij. Mijn foto’s zitten in albums dus ik kan redelijk op volgorde kijken.
Ik zie een baby die zo klein is dat de knieën van het pakje dat ze aanheeft bij haar voetjes uitkomen. Ik zie foto’s van 4 generaties, nog meer opa’s en oma’s, een nieuw huis, zwembadjes en fietsjes.
Mijn haar was niet lang. Nee, juist kort. Pas later was het lang, maar nooit tot op mijn onderrug. Dat wenste ik wel vaak, maar het is nooit gelukt om ze zo lang te laten groeien.

Herinneringen van toen
Links Diana. Rechts Ellis.

Ik begin foto’s van haar en van mij bij elkaar te leggen. Naast elkaar en onder elkaar.
Ik zoek een foto van haar waarop ze ongeveer even oud is als ik op een foto van mezelf.
En wat ik zie zijn leuke gelijkenissen.
Zij en ik, alsof tijd niet bestaat.
We delen hier enkele momenten met jullie. Diana staat links op de foto’s en ik rechts.

Herinneringen van toen Herinneringen van toen

Herinneringen van toen Foto's uit de oude doos
Herinneringen van toen  Herinneringen van toen

If it’s meant to be it will find it’s way

Herinneringen van toen

Pippi Langkous

Pippi langkous

Toen ik deze week op Facebook enkele Pippi Langkous kostuums voorbij zag komen, ging ik in gedachten even terug in de tijd. Ik (Diana) zag mezelf weer zitten voor de tv kijkend naar de tv serie van Pippi Langkous. Wat vond ik het geweldig.
Zelf had ik heel erg lang haar in die tijd en ik weet nog goed dat mijn moeder mijn haren vlocht, er ijzerdraad door deed en ik als een echte Pippi Langkous naar school ging tijdens het schoolcarnaval. Jammer dat ik er geen foto meer van heb.

Pippi Langkous wie was ze eigenlijk?

Pippi langkous

Het stoere, roodharige meisje vol sproeten en grappige vlechten met enorme schoenen die met haar aapje en paard woonde in Villa Kakelbont. Wie was er nou niet jaloers op het vrije leventje van Pippi en haar vrienden Tommy en Annika? Haar vader voer op zee en haar moeder “woonde” in de hemel. Pippi had een heerlijk leven, betaalde altijd met goudstukken, was super sterk, en had mega superkrachten. Ze is ook wel eens eenzaam en zou graag brieven willen ontvangen. Dat doet ze door een brief aan haar zelf te schrijven en deze dan te laten bezorgen en zelf te lezen met veel verbazing . Ze ging niet naar school maar wist toch heel erg veel. Pippi heeft echt lak aan autoriteit. Voor haar is iedereen gelijk. Pippi was tegendraads, eigenzinnig, creatief, heel zelfstandig, onafhankelijk en nooit bang. Ze zag in alles een avontuur. Ze maakte van elke dag een feestje. Bij Pippi was niets onmogelijk. Ze deed alleen wat ze echt leuk vond!

Wat doet en kan Pippi zoal:
-Ze kan haar eigen paard boven haar hoofd tillen
-Ze kan boeven verjagen
-Ze maakt zelf een vliegtuig en vliegt ermee naar Taka-Tuka-Land
-Ze vliegt in een luchtballon
-Ze bindt borstels onder haar voeten om de keuken te schrobben
-Ze doet superlijm aan haar handen en voeten en liep ondersteboven haar  huis
-Ze eet Spaggetie met haar handen en knipt het door met een schaar
– Pippi heeft een echte limonadeboom

Twee maal drie is vier, wiedewiedewiet en twee is negen. ‘k Richt de wereld in wiedewiede naar mijn eigen zin.
Hai  Pippi Langkous, tollahé, tollahé, tollahopsasa.Hai  Pippi Langkous, die doet haar eigen zin.

Hoe Pippi Langkous is ontstaan
Astrid Lindgren (de auteur) verzon fantastische verhalen voor haar dochter Karin die zo goed in de smaak vielen dat ze besloot ze op te schrijven en voor publicatie aan te bieden.
Het eerste boek over Pippi Langkous werd gepubliceerd in 1945 .

Karin Inger Monica Nilsson werd geboren op 4 mei 1959. Als kind werd ze wereldberoemd door haar hoofdrol in de televisieserie Pippi Langkous, naar de verhalen van Astrid Lindgren. Pippi’s avonturen waren op tv te volgen van 1969 tot 1973 maar worden tot nu toe nog steeds wereldwijd herhaald.

Pippi langkous nu

Ook zijn er nog  vier films uitgebracht. Pippi Langkous (1969), Pippi gaat van boord (1969), Pippi in Taka-Tuka Land (1970) en Pippi zet de boel op stelten (1970).
Mischien leuk om te weten de volledige naam van Pippi is Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump.

Pippi Langkous was voor velen een heldin.
En Pippi had haar eigen Pippi Logica.
Pippi langkous
Mooie Pippi Quote : Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.
Ik gun ieder kind, ieder mens en mezelf een beetje Pippi eigenschappen om het leven wat makkelijker te maken.
Er zitten heel veel wijze lessen in de afleveringen van Pippi langkous. Denk maar eens goed terug.
Wat heb jij van Pippi geleerd? En weet je nog hoe het paard van Pippi heet?

Dingen die je als kind geloofde

Elfjes bestaan echt

Dat kinderen goedgelovig zijn, of gewoon nog onschuldig, is duidelijk.
We geloofden allemaal in Sinterklaas en wellicht in de kerstman en paashaas. En zeg nou eerlijk, dat waren leuke tijden.

Maar zo werden er ook regelmatig andere dingen gezegd door volwassenen. Dingen die je als kind geloofde.
Zo zei de oma van Diana altijd tegen haar als ze weer eens gekke bekken trok: “Kiend, als je zo kijkt dan blijft je gezicht zo staan!”
Tegen mij werd weleens gezegd dat ik vierkante ogen zou krijgen als ik te lang tv keek.
En wat dacht je van de appelboom die in je buik groeit als je appelpitten opeet. En zo ook een kauwgomballenboom als je een kauwgom doorslikte.
Als ik scheel keek dan werd er ook gezegd dat mijn ogen zo zouden blijven staan. Eng idee hoor.
En mijn moeder vertelt zelfs vandaag de dag nog dat er kabouters bestaan.
Als het onweerde dan werd verteld dat de wolken tegen elkaar aanbotsten.
En dan was er nog de zak van Sinterklaas waar je in zou komen als je vervelend was.
Diana heeft wel eens daadwerkelijk een roe in haar schoentje gekregen toen ze klein was.
En dan de knopjes die konden ontploffen als je eraan kwam. Dat werd vaak gezegd als je bv in de auto weer eens op elk knopje wilden drukken of uitproberen.
Ik geloofde in monsters onder het bed, hoewel ik me niet kan herinneren dat iemand me dat ooit verteld heeft.
Maar je nam het op de een of andere manier aan als kind. Ik tenminste wel. Ik kan me niet herinneren dat ik echt twijfelde aan zulke uitspraken. Maar gelukkig ook niet zo serieus nam dat ik er bang van werd.

Dingen die je als kind geloofde

Zo zijn er dingen die wij als kind geloofden en tegenwoordig ook weer aan onze kinderen vertellen.
Bij Senne is altijd de tandenfee gekomen. Ze legde steevast haar uitgevallen tand onder haar kussen.
We vertellen ook weleens dat je van spinazie net zo sterk wordt als Popeye himself.
En ja, ik roep ook weleens: ‘mama weet alles!’ Als grapje bedoeld natuurlijk want ik vertel ook regelmatig dat je als mama helemaal niet alles weet en net zo goed nog dingetjes moet leren.
Op het moment dat je zulke dingen verteld zie je een lichtelijke verbaasde blik in de ogen van de kids. En soms vragen ze weleens: “is dat echt zo?”

Senne maakte toen ze kleiner was haar eigen waarheden:
Als je een vallende ster ziet mag je vleugels wensen.
Alle fabrieken zijn van Willie Wonka.
Waait de wind speciaal voor alle kindjes die gevallen zijn zodat hun wondjes snel op kunnen drogen.
Zijn slakken vaak niet thuis als je op hun huisje klopt.
Kan oma ECHT toveren.
Komen aardbevingen door vliegtuigen die tegen de aarde aanbotsen.

Nu ze 8 is gelooft ze het vast niet meer zo, maar in de tijd dat ze deze uitspraken deed was ze er echt van overtuigd.
En gelukkig maar dat je van tv kijken geen vierkante ogen krijgt want met alle beeldschermen die er in de afgelopen jaren bij zijn gekomen, denk aan mobiele telefoons, tablets etc, zouden we er allemaal fraai bij lopen en zouden niet alleen de ogen vierkant worden maar krijg je het hoofd van de figuren uit mindcraft, vierkant dus.

Dingen die je als kind geloofde

In welke dingen geloofde jij als kind?

blog handtekening

 

Oma weet het wel

Oma weet het wel

Voor iedereen die een oma heeft gehad herkent vast de dingetjes die een oma je als kind leert, want het is gewoon zo, oma weet het wel!
Mijn oma leerde me bijvoorbeeld helpen in de tuin, zie de foto hierboven van mijn oma en ik. Ze leerde me breien. En had ook vele tips tegen gezondheidskwaaltjes.
Azijn in je oor doen bij oorpijn. Laurierdrop bij verkoudheden. Een ui naast het bed bij verkoudheden.
En een stroeve ritssluiting invetten met kaarsvet en hij gaat weer soepel. Ook leerde ze me de volgorde van afwassen, die ik nu nog steeds aanhoudt.
Ze leerde me over verschillende planten en kruidensoorten en hun werking.
Zelfs nu kan ik haar nog wel eens opbellen als ik een vlek ergens heb die ik er niet uit krijg. En meestal heeft ze wel een maniertje om het op te lossen.

Het is blijkbaar een heel bekend iets; dat oma’s het wel weten.
Zo bestaan er bijvoorbeeld internetsites als oma weet raad. Daar staan allemaal handige weetjes in voor kleine en grotere probleempjes.

Maar er zijn ook boeken over, zo ontdekten wij. Onze garage mag dan misschien vol liggen met spullen, spullen en nog eens spullen waarvan een hoop weg kan. Zo heel af en toe kom je tussen die spullen iets tegen waarvan je denkt: Hee, wat leuk! En handig, in dit geval.
Wij vonden het boek oma geeft 1001 tips. Ja, 1001!!  Inclusief super vlekken gids! Hoe leuk is dat.

Oma weet het wel

Hier 10 tips die wij tegenkwamen in het boek:

1. Altijd verse broodjes: Maak de broodjes van de vorige dag vochtig en leg ze een paar minuten in een warme over. Ze kleuren nu iets bruiner maar worden net zo geurig en knapperig als verse. Dit kan echter maar één keer gedaan worden

2. Overkoken: Overkoken kun je tegengaan door een klontje boter of margarine in de pan te doen

3. Gladde zolen: Wrijf nieuwe schoenzolen al draaiend langs een ruwe bakstenen muur of beton en het gevaar van onderuit gaan is bezworen.

4. Appels bewaren: als we, net als vroeger, appels willen bewaren, dienen we ze met het steeltje naar boven in een donkere ruimte zo neer te leggen dat ze elkaar niet raken.

5. Groente houdt zijn groene kleur als we de pan niet afdekken

6. Gebak brandt niet aan als we onder de bakplaat in de oven een bakje water zetten.

7. Tranen bij uien schillen: je hoeft niet te huilen bij het schoonmaken van uien, als je het onder een lopende kraan doet, of in een bakje onder water

8. Chloorvlekken: Vlekken die door chloor zijn ontstaan haal je gemakkelijk weg met koud of lauw water (zou het echt?)

9. Voorverwarmen van de oven: Wist u dat het traditionele en vaak voorgeschreven voorverwarmen van uw oven eigenlijk totaal overbodig is? Probeer het maar eens zonder.

10. Verflucht verdrijven: zet eens een paar platte bakken of pannen met zout water in het vertrek.

Ik zal mijn eigen oma nog altijd blijven bellen hoor, met vragen. Gewoon omdat dat bijzonder is maar een keer door zo’n boek bladeren is ook leuk.

Oma weet het wel

blog handtekening

A Whiter Shade of Pale en King Corn brood

Procol Harum - A Whiter Shade Of Pale. A Whiter Shade of Pale en King Corn brood

Wat kun je ineens door een bepaald nummer sterk een oude  herinnering voelen. Ik hoorde vandaag het nummer A Whiter Shade of Pale van Procol Harum op de radio en nog geen enkele seconde erna zat ik letterlijk bij mijn oma ( die al meer dan 26 jaar overleden is ) aan de ronde tafel.
Ik was denk ik een jaar of 10 .Ik zie de degelijke ronde eettafel waar een plastic tafelkleed op ligt met bloemetjes .
Wat ik me nog heel goed kan herinneren is het wit brood wat op die tafel lag . King Corn wit brood.
Nu niet meer te krijgen . Maar dat was echt brood uit die tijd. En heel lekker .
Ik kan het zelfs nog proeven en ruiken. Mijn oma ( zo mager als ze was)  die de gekleurde hagelslag op het witbrood doet voor mij. Dit deed ze dan altijd staand en ze vouwde de boterham dan dubbel met haar knokkels en drukte de boterham zodanig aan dat er niet één hagelslagje uit kon vallen. De knokkels stonden letterlijk in de snee brood.

King corn brood wit. A Whiter Shade of Pale en King Corn brood
Ik zie het motief behang voor me , de vakjes in de woonkamerdeur die in een andere kleur waren geverfd dan de omlijsting en alles wat er destijds in die woonkamer stond. Ik zie haar orthopedische schoenen ( die elk jaar speciaal gemaakt werden voor oma) staan onder de bruine kast.
Uit de oude Philips radio die toen in een meubel verwerkt was klinkt A Whiter Shade of Pale van Procol Harum . Een telefoon was er nog niet bij oma . Die kwam een paar  jaar later schat ik zo. Bijna nu toch niet meer voor te stellen GEEN telefoon.
Het was een heel klein huisje waar opa en oma woonde . De eettafel stond nog geen 1.5 meter bij de bank vandaan.
Ik blijf het mooi en bijzonder vinden hoe je door een bepaalde muziek  een moment zo terug kunt zijn in een oude herinnering en het zo kunt voelen. Oude herinneringen die boven komen en je kunt weer helemaal voelen  hoe het toen was.

Herken jij dit ook? Heb je ook wel eens dat je even terug in de tijd reist door muziek.
Laat jouw herinnering hierachter. Ik ben benieuwd.

Philips radio 1965. A Whiter Shade of Pale en King Corn brood

%d bloggers liken dit: