Als je me echt zou kennen

Als je me echt zou kennen

Als je me echt zou kennen
Gisteren keken wij naar het programma als je me echt zou kennen op RTL 4.
We vonden het ontroerend en bijzonder tegelijk om naar te kijken.
Deze eerste aflevering ging over gezinnen met kinderen. Over ouderschap, over samengestelde gezinnen en noem maar op.
Wat wij vooral heel bijzonder vonden was de openheid van de deelnemers. Het respect naar elkaar toe. De verbondenheid tussen partners. Het was mooi om te zien.

Over de streep
‘Als je me echt zou kennen’ is een alternatief van het programma ‘over de streep’.
In ‘ over de streep’ leren scholieren elkaar in 1 dag tijd echt goed kennen door mee te doen aan een zogenaamde ‘challenge day’.
Een challenge day is een methode uit Amerika om onverschilligheid en onbegrip onder scholieren tegen te gaan en respect te stimuleren. “Spelletjes” worden afgewisseld met serieuze gesprekken en zo zie je muurtjes tussen scholieren vrij snel verdwijnen. De centrale vraag in het programma is: wat weten we nou eigenlijk écht van elkaar?
In ‘Als je me echt zou kennen’ wordt vrijwel hetzelfde concept toegepast als in ‘over de streep’ alleen nu met andere doelgroepen. In de afgelopen aflevering waren het ouders, in een volgende aflevering zijn het ouderen uit een verzorgingstehuis, ziekenhuispersoneel, voetbalteams enzovoort.

Als je me echt zou kennen

Kwetsbaar op durven stellen
Omdat we zoveel respect en bewondering hebben voor de mensen die we zagen in het programma wilden we in deze blog een stukje van onszelf laten zien. Omdat we het eigenlijk alleen maar heel mooi vinden en waardevol om te zien in een wereld waar mensen elkaar vaak voorbijrazen.
Ik stelde Diana de vraag: ‘als ik jou echt zou kennen….?’ En hoewel ik haar echt wel ken merkten we hoe moeilijk het eigenlijk is om er antwoord op te geven. En waarom? Waarom is het vaak zo moeilijk om je kwetsbaar op te stellen? Om je emoties te laten zien? Om te vertellen hoe het écht met je gaat. Om JEZELF te laten zien.
Dit zijn puntjes waar ik ook tegenaan loop in het rughuis en waar ook ik echt aan wil werken.
Dus bij deze ga ik een begin maken en antwoord geven op de vraag: ‘Als je me écht zou kennen dan….’

Als je me echt zou kennen:
Dan zou je weten dat ik( Ellis)  me soms weleens “alleen” kan voelen in een wereld waar ik op momenten niks van begrijp en waarin ik me soms even niet thuis voel. Dat ik vrij vaak worstel om een weg te vinden in de maatschappij en dat ik heel graag mijn gevoel, hart en innerlijke stem wil volgen.
Als je me echt zou kennen dan zou je zien dat ik vaak overgevoelig reageer op aanzienlijk ‘kleine’ dingetjes. Dat ik eigenlijk sowieso altijd héél veel voel, meer een voeler ben dan een denker.
En dat ik overprikkeld kan raken door drukte, harde geluiden etc.
Als je me echt zou kennen dan zou je zien dat ik momenteel heel graag ‘beter’ wil worden maar dat het een confronterende en pittige reis voor mij is. Met pieken en dalen. Dat ik veel moeite heb met grenzen aangeven, hulp vragen en accepteren dat het momenteel even niet gaat.
Maar ik weet ook dat ik veel ervaren en ‘geleerd’ heb in de afgelopen tijd, wat ik dan weer waardevol vind.
Dat ik altijd alles voor anderen wil doen, en dat ook met liefde doe, maar ik “vergeet” mezelf heel vaak.
Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat respect voor mij belangrijk is…
Dat ik confrontaties liever uit de weg ga wat dan soms weer in strijd is met mijn eigen eerlijkheid en rechtvaardigheidsgevoel omdat ik dat eigenlijk wel weer heb. Ik ben bang om mensen te kwetsen of tekort te doen (ook al weet ik dat dat mijn invulling van hún stukje is). Ik laat me regelmatig overrompelen en kan vaak niet zo snel aan woorden komen.
Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik heel graag iets wil gaan doen waarin ik mijn hart kan volgen, ook op werk gebied momenteel. Het is even zoeken, eerst beter worden, door twijfel en onzekerheid heen gaan, maar ik vertrouw erop dat het goed komt.
Want als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik ondanks alles, en ook al is het soms even een momentje niet, altijd positief blijf kijken en vooral dat ik het vertrouwen heb dat alles goed komt. Dat ik héél dankbaar ben voor wat ik wél heb en vooral voor degene waarmee ik mijn leven mag delen. Dat ik heel erg ben gaan beseffen wat écht belangrijk is en ik ‘de rest’ veel gemakkelijker ‘los’ kan laten.

Als je me echt zou kennen

Als je me echt zou kennen:
Dan zou je weten dat ik( Diana) heel veel moeite heb om eerlijk naar mezelf te zijn. Te vaak voor anderen denk. En gevoelsmens ben maar wel met veel denkvermogen. Dat ik nog veel te vaak confrontatie’s uit de weg ga. Dat ik nog nooit ECHT boos ben geweest. En ik echt in paniek raak als iemand mij klem legt bv met stoeien en ik geen kant meer op kan. Mensen mij bijna nooit zullen zien lachen vanuit het diepste van je binnenste. Als dat gebeurd en dat is zelden dan gaat lachen meteen over in huilen. Ik me nog steeds geen schorpioen voel van sterrenbeeld. Ik te vaak opkijk naar anderen. Ik mezelf onderschat in wat ik kan, en waar ik goed in ben. Mijn overlevingsmechanisme vroeger, en misschien nog wel, juist is door me kwetsbaar op te stellen i.p.v hard. Ik mijn tranen nooit kan bedwingen bij een bepaald tv programma of ontroerende film. Juist bij films en video’s waarin het om dieren gaat raken me erg. Ik nog steeds te bang ben voor hele mondige mensen en ik me dan gauw laat overrulen.

Ik diep van binnen niets liever zou willen dan alleen maar leven, kijken en voelen vanuit mijn hart. En dat ik mijn denken naar de achtergrond kan verschuiven. Ik nog teveel aan ‘dingen’ en ‘spullen’ vasthoudt terwijl ik weet dat een mens eigenlijk weinig van dat soort dingen nodig heeft. Ik soms nog teveel energie verspil aan dingen die niet belangrijk genoeg zijn. Ik niet snel met andere mee discussieer. Ik niet voldoende voor mezelf opkom en daardoor ook niet genoeg voor de personen die me dierbaar zijn. Nog steeds teveel een binnenvetter ben. Ik als persoon altijd positief ben en nog steeds geloof in de droom van Ellis en mij dat we over enige tijd onze eigen (moet nog een naam krijgen) hebben.

Hier een stukje uit RTL late night waarin Angela Schijf vertelt over het programma als je me echt zou kennen.

Kennen jullie het programma ‘als je me echt zou kennen?’. Wat vinden jullie ervan? En zouden jullie jezelf ook zo kwetsbaar durven opstellen en open durven zijn?

Brief aan mijn oudere ik

Brief aan mijn oudere ik

Er is een periode geweest waarin mijn hart behoorlijk riep maar ik niet de kant van mijn hart op kon gaan.
In die periode zag ik mijzelf wel eens staan als oud vrouwtje, starend uit een raam met een kop koffie in haar beverige handen. Haar blik staart doelloos naar buiten en ze denkt aan vroegere tijden, met pijn in haar hart dat ze nooit heeft kunnen volgen. Hoe zou het zijn geweest als het wel had gekund? Hoe zou haar leven dan gelopen zijn? Ze zal er nooit meer antwoord op krijgen. Het leven was gelopen zoals het liep, met altijd een stuk van haar hart waar een schaduw overheen lag.

Gelukkig keerde het tij en kwam er een dag waarop ik mijn hart wél kon volgen. Dwars door alles heen. Dus het beeld van deze oude versie van mezelf is verdwenen.
Hoe zie ik haar nu en wat zou ik tegen haar willen zeggen?
Een brief aan mijn oudere ik.

Lieve vrouw,

Een leven geleefd, sta je nu hier. 85 jaren zijn verstreken en ik weet dat als je aan deze jaren terug denkt dat er een gelukzalige glimlach op je gezicht verschijnt.
Je hebt geleefd, gelachen en gedroomd. Je had wensen waarvan sommige werkelijkheid werden, andere bleven bij dromen. Maar het belangrijkste van alles, je hebt je hart gevolgd op een moment waarvan je dacht dat het nooit meer mogelijk was. Je veranderde je hele leven en ervoer wat échte liefde is, en wat nu écht belangrijk is een leven. Wat is een mooier geschenk dan dat.

Je hebt ervaren wat angsten zijn en hoe diep die kunnen gaan. Je weet wat verdriet en pijn is, wat verlies is en wat schuldgevoel is. Maar je weet ook hoe je hierdoor gegroeid bent. Vanbinnen.
Soms maakte je keuzes waar je later spijt van had. Soms zei je woorden die niet zo bedoeld waren.
Maar jij weet dat je nooit een verkeerde intentie gehad hebt. Je deed nooit iets om gemeen te zijn, of om hard te zijn. Dat zit gewoon niet in je. Want jij met je eigen enorme gevoeligheid kunt niet ongevoelig zijn voor anderen. Vaak handelde je uit angst, machteloosheid of uit radeloosheid. Vaak kon je geen woorden geven aan het vele voelen vanbinnen.
Soms dacht je dat je je eigen weg even kwijt was. Dan wist je niet meer waar je naartoe wilde.

Je leerde kwetsbaar zijn, vertrouwen te hebben en te geloven.
Je leerde lief te hebben en liefde te ontvangen. Je kon lachen, dansen, genieten.
Je maakte prachtige reizen waarin je zoveel moois zag. En minder mooie dingen. Waarin je bergen beklom en diepe dalen zag. Maar alles nam je tot je als zijnde een groeiproces. Je wilde jezelf ontdekken, leren kennen. Je stond open om jezelf te voelen en handelen vanuit je gevoel van liefde dat zo intens in je aanwezig was.
De wereld was voor jou intens. Vaak hard, soms zwaar te dragen, maar vaak ook zo mooi, zo vol kleur en licht en liefde.

Je hebt je kinderen liefgehad en groot gebracht. Je hebt kleinkinderen zien opgroeien. En je bent zó gelukkig samen geweest met de grootste liefde voor jou. Jullie hadden intense jaren, maar prachtige jaren. Doorstonden samen werkelijk alles en stonden samen zo ontzettend sterk. Jullie lieten zien wat liefde is en jullie hebben zo veel mensen weten te helpen en steunen.
Kijk jezelf maar eens staan. Je hebt het gedaan. Jouw leven geleefd. Voor jezelf en samen met anderen.
De wereld werd een beetje mooier door jou. Want de wereld mooier maken begint nu eenmaal bij jezelf.
Als er liefde in je hart aanwezig is dan verspreid je liefde.
Je ziet nu, op jouw leeftijd, dat alles waar je je ooit zoveel zorgen om maakte zoals financiën, huis, werk, kinderen, gezondheid, allemaal uiteindelijk goed is gekomen.
En zo is het goed. Zo is het mooi. Wees dankbaar voor jouw leven.

Liefs,
je jongere versie
(die nog steeds veel te doen en te ervaren heeft, en dat is maar goed ook).

blog handtekening
Tekening gemaakt door Diana Cornelissen.

Ontspanning en innerlijke rust

Ontspanning en innerlijke rust

Moeilijk kunnen ontspannen
Vaak benoem ik het. Nog vaker voel ik het. Namelijk dat ik heel moeilijk écht ontspannen kan zijn en nog moeilijker innerlijke rust kan vinden.
Ik heb al van alles geprobeerd. Maar nooit ben ik echt volledig ontspannen en is mijn hoofd leeg. Zelfs op vakantie kost het me moeite om echt te ontspannen. Het is net alsof ik pas enigszins ontspannen ben als we alweer bijna naar huis gaan.

Ik ken het wel, uit het verleden. Jaren terug ging ik wel eens in Oostenrijk op vakantie. Dan wandelde ik een flink stuk de bergen in en opeens verstomden alle geluiden. Je hoorde alleen nog maar de vogels, krekels en een verloren vliegtuig in de verte. Stilte, zou je kunnen zeggen. En dan kon ik weleens gaan zitten en voelde ik de rust voor een moment over me neerdalen. Maar nooit voor lang want ik had dan ook alweer snel het gevoel dat ik door moest lopen omdat ik nog kilometers moest.
Ik ben ook regelmatig in de Notre Dame in Parijs geweest. Ik ben niet katholiek or what so ever maar als ik daar ging zitten voelde ik ook een soort van rust over me neerdalen.

Ontspanning en innerlijke rust

Ontspanning
Als je ontspannen bent dan stopt alle spanning. Dat klinkt best simpel.
Maar hoe stop je alle spanning?
Hoe ontspannen jullie?
Ik leer steeds vaker denken: alles is goed zoals het is. En dan ervaar ik voor heel even een glimp van een stukje rust. Is het dat dan? Accepteren zoals alles is en loslaten? Ademen?
Ik geloof zeker dat als je écht kunt ontspannen dat je dan beter in je vel zit, minder snel stress ervaart en wellicht ook makkelijker of anders kunt reageren op gebeurtenissen.

Innerlijke rust
Zolang je last hebt van spanningen, en dus niet ontspannen bent, zul je ook geen innerlijke rust ervaren.
Maar wat is innerlijke rust precies?
Het gevoel van rust en kalmte in jezelf. Het gevoel dat alles goed is zoals het is, meevaren met de stroom van het leven. Vanuit innerlijke rust kan ik me voorstellen dat je het helderste ziet en voelt.
Ervaren jullie innerlijke rust? En op welke manier?

Ontspanning en innerlijke rust zullen er waarschijnlijk voor zorgen dat je makkelijker in het leven staat. Dat je je goed voelt, fit en minder snel last hebt van stress. Ik kan me voorstellen dat je vanuit ontspanning en rust ook meer ruimte hebt om positief te denken en positief te zijn.
Vanuit stress, gejaagdheid en een hoofd vol gedachten lukt dit meestal minder goed.

Ontspanning en innerlijke rust

Enkele tips
Ik zocht enkele tips op om beter te ontspannen:

  • Het besef dat je altijd vrij bent om innerlijke rust te ervaren.
    Je hebt altijd de keuze om je even “los” te maken van alles om je heen. Om het te zien als iets wat zich buiten jezelf afspeelt.
  • Meditatie
    Ik heb zelf altijd moeite om te mediteren maar voor veel mensen werkt het wel. Een meditatie en een visualisatie en ze zijn compleet ontspannen. Mooi muziekje erbij en eventueel een rustige stem die je naar andere oorden begeleid.
  • Mindfulness
    Heel erg in trek in deze tijd geloof ik. De kunst van het genieten van het hier en nu, wordt het wel genoemd. Je kunt er in dit boek meer over lezen en oefenen.
  • Ademen door je buik. Je lichaam krijgt dan meer zuurstof en je hersenen een teken dat er niets aan de hand is. Zeker in een stressvolle situatie is dit een goede oefening.
  • Het leven vaker accepteren zoals het is.
    En dan bedoel ik de dingen die gebeuren en waar je toch niks meer aan kunt veranderen. Makkelijk gezegd, maar ik zelf probeer dit wel steeds vaker.
  • Elke dag een moment creëren waarin je niks hoeft. Gewoon even koffie drinken en niks doen bijvoorbeeld, behalve je koffie drinken.
    Doe iets waar je zin in hebt. Dingen die je fijn vind. Al is het maar 1 dingetje per dag. Wees lief voor jezelf.

    Ontspanning en innerlijke rust

En verder kan een boek lezen, muziek luisteren, kleuren of knutselen ook helpen. Doe iets wat je fijn vind en doe het in het hier en NU. Dat laatste is voor mij in ieder geval echt iets om bewust van te worden want ik kan van alles doen om te ontspannen, zolang ik niet met mijn hoofd in het hier en NU ben lukt het me niet.

Geef je eraan over, omdat het mag en omdat het kan
Ik blijf het moeilijk vinden, vooral in de drukte van alledag. Soms wil ik zo graag even rust en hoe meer ik het wil hoe moeilijker het wordt om mijn draai te vinden. Misschien gun ik het mezelf te weinig of durf ik me er niet goed aan over te geven.
De grootste tip aan mijzelf is wellicht: geef je er aan over, omdat het mag en kan.

Ontspanning en innerlijke rust

blog handtekening

Voor jou van toen en van nu

Voor jou van toen en van nu

Voor jou van toen en van nu

Voor jou met je kleine muurtje.
Voor jou waarvan ik weet dat je veel hebt gezien.
Dingen die eigenlijk nog te groot waren om te zien.
En jij te klein.
Voor jou die waarschijnlijk zoveel voelde
Maar waarvan het gevoel te groot was voor de omgeving.
En voor jou die het wegstopte en “vergat”.
Voor jou, die zich richtte op de buitenwereld. Als steun, als vlucht en om als steun te zijn.
Jij die zo gewaardeerd werd, zo liefdevol en zo makkelijk in alles.
Jij die alles was wat de mensen wilden dat je was.
Jij was het.
Voor jou, die met kerst opeens geen kerstboom meer zag.
Meeging in de stroom van de grote mensen.
En daar makkelijk in werd.
Omdat het niet anders kon.
Omdat niet makkelijk zijn te groot was. Voor de grote mensen.
Voor jou, die zo moeilijk tegen tranen kunt.
Die zo moeilijk écht schaterlachen kunt.
Voor jou, die gelukkig ook fijne dingen heeft meegemaakt, ontvangen heeft.
Al die kleine dingetjes die jou toch de sterke persoon maakten die je nu bent.

Tegen jou wil ik zo graag zeggen
dat jij er mag zijn.
En dat je boos mag zijn.
Je verdrietig mag zijn.
Dat je héél hard mag lachen.
En dat je iets goed of niet goed mag vinden.
Jij mag jij zijn.
En wat je ook doet en hoe je ook bent, ik sta naast je en achter je.
En elk jaar zul jij een kerstboom krijgen.
Met ieder lichtje voor jou bedoeld.
Opdat het op jou neer kan schijnen.
En jij ziet hoe je straalt.
Hoe mooi je bent.
Jij met je mooie, veelzeggende ogen.
Ogen waarin jouw kwetsbare kant te zien is.
Maar ook ogen vol gevoel en vol kracht.
Je hoeft niet meer te vluchten. Ben maar hier en NU.
Met alles wat je hebt om dankbaar voor te zijn. Met alles wat je lief is.
En heb jezelf lief.
Je hebt je hart gevonden, blijf het volgen.
Je hebt mijn hart gekregen, altijd open voor jou.
Liefde kan muren laten zakken.
Laat maar stromen. Want dat mag.
En herinner ook de mooie momenten want je weet, door alle ervaringen en moeilijke dingen heen, dat het de fijne momenten zijn die ertoe doen.

Dankjewel dat ik JOU mag zien.
I will always be there…for you.

Als alles even teveel wordt

Als alles even teveel wordt

Soms dan is het weer zo ver…Een vol hoofd en vol gevoel.
Het hoofd loopt over en het gevoel ook. Of andersom.
Ik kan het niet verklaren. Of ook weer wel. Maar ik weet nooit zo goed wat ik eraan kan doen want op de een of andere manier blokkeer ik gigantisch op die momenten. Dan weet ik niet meer wat ik moet doen of waar ik nog naartoe moet gaan. Welke kant ik op moet kijken.
Het kan een hele tijd goed gaan en dan opeens lijkt alles teveel en voelt alles zwaar.

Meer lezen

Bijzonder beeldje

Beeld meer dan woorden

Eigenlijk ben ik helemaal geen iets-voor-mezelf koper. En ik hecht ook niet zo heel veel waarde aan spullen. Steeds minder eerlijk gezegd.
Maar soms, heel soms, kom je iets tegen wat bijzonder is.

Meer lezen

%d bloggers liken dit: