Vanzelfsprekendheid en dankbaarheid

Vanzelfsprekendheid en dankbaarheid

Vanzelfsprekendheid
Ook ik leefde jaren lang met veel vanzelfsprekendheden.
Het was zoals het was, het ging zoals het ging en ik ging erin mee.
Tot een jaar of 3 geleden. Toen was er opeens niks meer vanzelfsprekend. En ik ervoer dat je leven werkelijk binnen 1 minuut totaal anders kan lopen.

Hoe bewust?
Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen maar hieronder een voorbeeld.
We staan ’s morgens op als de wekker gaat, steeds op hetzelfde tijdstip. We kleden ons aan, gaan onderweg naar ons werk. Komen ’s avonds thuis en gaan eten. Na het eten wassen we nog wat af en ploffen vervolgens op de bank. Pech dan als je om 21.00 uur in slaap valt en om 23.30 uur naar bed sjokt. We hebben een huis, een auto, een fiets, we hebben eten en drinken. We doen de dingen die we doen. Dag in en dag uit.
Maar hoe bewust doen we alles?

In grote en kleine dingen
Sinds de afgelopen 3 jaar heb ik steeds meer moeite met vanzelfsprekendheid. In grote dingen en in kleine dingen.
Hoezo elke dag een toetje na het eten? Dan wordt het vanzelfsprekend. Een enkele keer een toetje is veel meer bijzonder en dan is het niet zo een drama (vooral voor de kinderen) als het er een keer niet is want ook zij zien het als vanzelfsprekend. Het wordt een gewoonte.

Is het zo vanzelfsprekend dat we werk hebben, een huis, eten, speelgoed?
Voor mij voelt weinig meer vanzelfsprekend. Ik weet dat alles heel plotseling anders kan zijn. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik in angst leef. Maar wel dat ik veel meer nadenk over dingen.
Ik ben dankbaar voor Diana. Elke dag opnieuw. Het voelt nooit vanzelfsprekend dat ze om me heen is, me vastpakt of naast me ligt als we gaan slapen. Voor elk moment ben ik dankbaar en ik voel er nog steeds evenveel bij als in het begin. Omdat het elke dag als nieuw voelt.
Ik ben dankbaar voor de kinderen. Dat ze gezond zijn, dat ze lachen. Ik ben dankbaar dat we een dak boven ons hoofd hebben, dat we genoeg eten en drinken hebben, dat mijn auto rijdt (dat ik überhaupt een auto héb) en ga zo maar door.
Soms vind ik het moeilijk als vanzelfsprekendheid er in sluipt. Bij de kinderen, bij onszelf. Omdat het dat niet is. Dankbaarheid als het er wel is vervaagt soms als iets een gewoonte wordt. Je staat er niet meer zo bij stil.

Vanzelfsprekendheid en dankbaarheid

Dankbaar
En daarom ben ik elke dag dankbaar voor alles wat IS. Alles wat ik mag ervaren, mag liefhebben en om me heen heb. Ook sta ik steeds meer stil bij wat niet meer fijn voelt (laten dat nou juist de dingen zijn ik voorheen zo vanzelfsprekend vond om te doen) en wil vooral proberen mijn gevoel te volgen. Veel verandering maar ook groei. En ook dat is niet vanzelfsprekend. Het is wel iets om dankbaar voor te zijn.

Waar ben jij dankbaar voor?

Bewegen en zwemmen

Bewegen en zwemmen

Beweging
Beweging schiet er bij ons momenteel nogal in. Ik kan veel minder actief bewegen vanwege mijn rug en Diana beweegt ook een stuk minder.
Ik mis het wel want ik heb altijd veel gesport en vond het heel fijn om te doen.
Ik deed mee aan groepslessen en dat was voor mij ideaal want omdat de lessen op specifieke dagen en tijden waren had ik genoeg discipline om te gaan.
Zodra ik mezelf voorneem om zelf meer te gaan bewegen dan schiet het er al gauw bij in. Zo ook bij Diana. Op de een of andere manier is die zelfdiscipline er dan niet.

Zullen we gaan zwemmen?
Diana had spierpijn. Ze had de vorige dag de garage opgeruimd en had er nu last van.
Ik heb nog steeds last van mijn rug (zie rughernia).
Nadat we in de ochtend samen enkele oefeningen deden die ik heb geleerd in het rughuis opperde Diana opeens:”zullen we gaan zwemmen?”

Niet zo’n zwemmer
Eerlijk gezegd hou ik niet zo van zwemmen. Voor mijn huid is het nooit zo fijn vanwege eczeem en ik schaam me daar dan toch ook weer voor. Bovendien voel ik me nooit zo fijn in badkleding. Uit een kleedhokje komen is bijna net zoiets als uit een paskamer in een winkel komen.
En toch zag ik haar idee dit keer wel zitten. De kinderen waren er niet dus we hadden alle tijd.
Dus op naar het zwembad.

Ontspanning en inspanning
We kozen een zwembad waar een golfslagbad is. Omdat dat gewoon lekker en ontspannend is, een beetje meedeinen op de golven. Er was een stroomversnelling en bubbelbaden en een 25 meter bad waar we enkele baantjes in getrokken hebben. Wat ik overigens na twee baantjes wel gezien had, maar ik ben toch nog een paar baantjes doorgegaan. Goed voor de beweging en een klein beetje inspanning kan geen kwaad.

Bewegen en zwemmen

Zwemmen is gezond
We weten allebei dat zwemmen goed is. Je gebruikt al je spieren en overbelast ze niet. Ideaal dus.
In het warme water functioneren stijve spieren veel beter. Je spieren ontspannen in het water door de bewegingen die je maakt. Sporten op het droge vergt veel meer van je spieren.
Zwemmen werkt ook geestelijk ontspannend en het is goed voor je hart en longen.
Zwemmen schijnt ook goed te werken als je af wilt vallen. Bij intensieve sporten zoals fitness verbrand je voornamelijk koolhydraten. Bij duursporten zoals wandelen, fietsen, hardlopen en zwemmen verbrand je vetten.
Voor mensen met reuma, rsi en rugklachten is zwemmen ook erg geschikt. Zwemmen kan dan echt verlichting bieden en zo heb ik het ook wel ervaren.
Na een kwartier in het water ontspannen de spieren zich. Hierdoor kun je je vloeiender bewegen en voel je je ontspannen en daarnaast verlicht het de pijn.
Verder verstevigt het de houdings spieren. Er is geen schokbelasting die de spieren, pezen, banden en gewrichten moeten opvangen.
Allemaal voordelen, toch?
Hier kun je meer vinden over zwemmen.

Zo heel af en toe toch best fijn
Toen ik zwanger was van mijn dochter heb ik een tijdje gezwommen. Ik kon destijds niet meer sporten en dit leek een goed alternatief om toch in beweging en een beetje soepel te blijven. Ik ging naar een zwembad waar voornamelijk ouderen baantjes trokken. Ik zou dit nu niet meer gauw doen. Het was oké, maar geef mij dan toch maar een groepsles op de sportschool. Ik hoop dat ooit weer te kunnen doen.
Het recreatief zwemmen wat Diana en ik deden vond ik best fijn. Voor zo heel af en toe. Je moet je even ertoe aanzetten om te gaan maar eenmaal in het water is het fijn.

Kinderen en zwemmen
We zullen het de kinderen in ieder geval maar niet vertellen want als ze iets leuk vinden dan is het zwemmen.
Senne heeft haar diploma A, B en C al een hele tijd en kan echt heel goed zwemmen. Ze vind het ook ontzettend leuk om te doen. Ze twijfelt of ze verder wil gaan met zwemmen.
Yannick zit momenteel op zwemles en vind het ook erg leuk. Hij kan niet wachten totdat hij zijn diploma heeft.
En ook Yben vind het geweldig in het water. Hij wil er het liefste in z’n eentje vandoor en lekker zwemmen maar daar is hij toch echt nog te klein voor ;-).
Vroeger hadden wij schoolzwemmen. Dat is tegenwoordig niet meer overal. Senne heeft geluk dat haar school naast een zwembad ligt dus zij heeft 1 keer in de 2 weken wel schoolzwemmen.
Maar het aller leukste vinden ze natuurlijk recreatief zwemmen!

Bewegen en zwemmen
Senne in actie © lichtophethart

Ga jij weleens zwemmen? 

Ik werd gepest

Ik werd gepest

Een tijdje geleden keken we de film Spijt. Een film gebaseerd op het boek van Carry Slee. Een film die gaat over pesten.
Een film waarbij ik halverwege ben opgestaan en huilend de keuken in ben gelopen.
Het is een ongelofelijk goede film maar het was zó confronterend en riep bij mij herinneringen op waarvan ik niet gedacht had dat die nog zo diep geworteld zaten.
Ik voelde verdriet en boosheid en ik heb, zij het met moeite, het hele verhaal aan Diana verteld.
Want dat…heb ik nog nooit gedaan. Niet het hele verhaal. Tegen niemand. Ik wilde deze blog aanvankelijk niet schrijven en niet posten. Maar na een lang gesprek met Diana heeft ze me ervan weten te overtuigen om het juist wél te doen. Voor mezelf maar ook voor iedereen die er in wat voor een opzicht dan ook mee in aanraking is gekomen of nog komt. Om te laten zien wat pesten kan doen. Hoe groot de impact is. Hoe traumatisch het is. En heel lang blijft. In sommige opzichten tot op de dag van vandaag. Dus wordt het misschien tijd om het wel te schrijven. Want het is erg genoeg dat het nog steeds gebeurt met mensen, met alle gevolgen van dien.
Het is een lange blog…Maar ik kan het niet korter opschrijven…

Ik werd gepest. Dat is eruit.
Ik werd gepest van groep 1 t/m 4 van de basisschool. In groep 4 moest ik een jaar overdoen en dat is het het beste van alles wat in die tijd had kunnen gebeuren. Er werd gezegd dat ik bleef zitten vanwege rekenproblemen en hoewel ik daar inderdaad moeite mee had wist ik later dat het pesten in de klas ook een reden geweest is.
Ik had eczeem. En dat was pech. Ik moest regelmatig witte handschoentjes dragen vanwege nat eczeem en ik zat altijd onder de uitslag. In gezicht, handen, noem maar op. En dus vonden de kinderen mij vies. Ze wilden me niet aanraken, ik mocht niet in hun buurt komen. In de pauzes mocht ik niet meedoen met spelletjes op het schoolplein, tijdens de gymlessen werd ik als laatste gekozen en als er lichamelijk contact moest zijn tijdens een spelletje, zoals elkaars hand vastpakken, dan werd er gewoon gezegd dat ze mijn hand niet wilden vastpakken omdat ik besmettelijk was. Wat overigens niet zo was, maar goed.
Ik kreeg een ketting van mijn opa en oma die in Peru op vakantie waren geweest. En deed die trots om naar school. Ik had beter moeten weten want de kinderen vroegen inderdaad wel wat ik om had. En ze kwamen kijken. En trokken de ketting kapot.
Kinderen uit mijn klas kwamen niet op kinderfeestjes. Wel nodigde ik nota bene de grootste pester uit. Omdat ik wellicht hoopte dat ze dan op zou houden. Ze kwam niet maar ik vond het op de een of andere manier belangrijk dat zij een uitnodiging had gehad. Het had echter allemaal geen zin.
In de straat waar ik woonde speelde ik wel met kinderen. Kinderen die niet in die klas zaten en gelukkig was daar geen sprake van pesten. Maar kwam ik iemand uit mijn klas tegen in het dorp dan was het op straat ook raak.
In het eerste jaar groep 4 nam de leerkracht mij apart in de pauze. Hij had via via gehoord dat ik had gezegd dat ik liever dood wilde. Hij vroeg of dat klopte. En ik ontkende. En ging naar buiten. Er is nooit door gevraagd. Maar het klopte wel.

Meer lezen

%d bloggers liken dit: