Impact van verantwoordelijkheid

Impact van verantwoordelijkheid

Afgelopen week reed ik in de auto. En in de auto kan ik altijd het beste nadenken (ja, ik let ook nog op de weg :-)). Tijdens het rijden overviel me opeens het gevoel van verantwoordelijkheid en de impact daarvan.
Verantwoordelijkheden die er zijn naarmate je ouder wordt.

Impact van verantwoordelijkheid

Als kind
Als kind was ik redelijk zelfstandig. En ook toen ik iets ouder werd wilde ik het meeste wel zo’n beetje zelf doen. Ik was vrij snel bekend met een verantwoordelijkheids gevoel. Al voelde ik me vooral verantwoordelijk voor anderen.
Ik was een kind dat over gevolgen nadacht van bepaalde acties en verantwoordelijkheid nam voor wat ik deed of niet deed. Iets waarvan we proberen onze eigen kinderen ook bewust van te laten worden (en dat is nog best moeilijk these days!).

Verantwoordelijkheid en volwassen worden
En opeens ben je dan volwassen. En zijn er steeds meer verantwoordelijkheden die op je pad komen. Dat je je studie goed volbrengt, dat je op eigen benen kunt staan en ga zo maar door. Ik nam mijn verantwoordelijkheden, en soms wellicht ook even helemaal niet. Groter worden gaat met vallen en opstaan :-).
Maar de impact van verantwoordelijkheid heb ik nooit zo ervaren zoals ik dat nu weleens kan ervaren.

Impact van verantwoordelijkheid

Tot nu
Terwijl ik dus in de auto reed gingen mijn gedachten naar alle gebeurtenissen van de afgelopen 3 jaar en opeens schoot door me heen: ‘jee er is zooooveel gebeurd! En zoveel “grote”, levens veranderende dingen!”
En ik heb het allemaal gedaan. Ervaren, geleerd, aangepakt of niet aangepakt. Ondertussen heb ik, samen met Diana uiteraard, de verantwoordelijkheid voor ons huis, ons financiële plaatje, 3 kinderen, en nog meer.
Die verantwoordelijkheden had ik vroeger ook in meer of mindere mate, maar eerlijk is eerlijk, toen waren de omstandigheden minder complex.

Groot
En op dat moment, in die auto, realiseerde ik me hoe groot die verantwoordelijkheid voelde en ik schrok er een beetje van. Want kinderen hebben kan vanzelfsprekend lijken maar dat is het niet. Soms voelt het heel groot en eigenlijk, een moment, eng. Kan ik het wel? Doe ik het wel goed? Blijft het goed gaan?
Het hebben van een baan kan vanzelfsprekend zijn, financiële zekerheid, een dak boven je hoofd, genoeg te eten. Maar ook dat is niet zo vanzelfsprekend. Ook hier weer de impact van de verantwoordelijkheid: Maak ik de juiste keuzes? Doe ik het wel goed? Etc…
De verantwoordelijkheid om voor je eigen geluk te kiezen. Ook zoiets. Ik kan nog wel even doorgaan…
Even voelde de wereld heel, heel groot.

Impact van verantwoordelijkheid

Overweldigend en doorademen
Het gevoel van de verantwoordelijkheid die op onze schouders ligt was tamelijk overweldigend. En maakte me ook even bang. Want je moet het toch maar zelf doen allemaal. En daar komt heel wat bij kijken. En natuurlijk kun je om hulp vragen, maar de verantwoordelijkheid blijft hoe dan ook bij jezelf liggen. Het begint denk ik met de verantwoordelijkheid hoe je met situaties en gebeurtenissen omgaat. Dan is er nog de verantwoordelijkheid voor jezelf (zorg eerst goed voor jezelf, dan pas kun je voor anderen zorgen) en de verantwoordelijkheid voor je kinderen en alles eromheen. Doorademen dus…

Stap voor stap
Hoe kun je er nu het beste mee omgaan als de impact van verantwoordelijkheid heel groot voelt?
Ik riep mezelf even “terug” en bedacht dat ‘stap voor stap’ voor mij het beste werkt.
Niet te groot denken, maar ook niet teveel in 1 situatie blijven hangen.
Soms even een helikopter view hebben: boven de situatie gaan “hangen” en kijken of je dan meer overzicht krijgt.
Ik probeer zo goed mogelijk te voelen en te kijken wat er écht belangrijk is op dat moment en wat minder prioriteit heeft. Ook probeer ik mijn gevoel te volgen: voelt het goed, of niet?
Je kunt niet voor alles tegelijk evenveel verantwoordelijkheid nemen. Uit ervaring weet ik dat het dan weleens “mis”kan gaan (lees hier).

Impact van verantwoordelijkheid

In het NU blijven

Want hoe groot de obstakels in de afgelopen 3 jaar ook waren, we leven nog steeds, zijn er sterker door geworden en heel veel dingen zijn telkens toch goed gekomen. Met onze kids gaat het goed en dat is wat voor NU telt. We wonen nog steeds in ons huisje en ook dat is wat voor NU telt. We zijn gezond en dat is wat voor NU telt.
We doen ons best, we doen het vanuit liefde en alles met de beste intenties. Dat wetende over onszelf maakt de angst voor al die verantwoordelijkheid een stukje minder.

Impact van verantwoordelijkheid

Overvalt jullie weleens een gevoel van verantwoordelijkheid?

Hoop, liefde, verlangen en onzekerheid

Hoop, liefde, verlangen en onzekerheid
Onze laatste blog lijkt een eeuwigheid geleden. En al een paar weken herhalen we telkens: ‘laten we weer gaan schrijven op onze blog’. Het lijkt bijna een mantra. Maar het “lukt” steeds niet. En waardoor?
Tja, ik kan van alles opnoemen…Tijd, rust, gebeurtenissen, hectiek, inspiratie. Nou ja, inspiratie is er wel maar het komt er op de een of andere manier even wat moeilijker uit. Even een klein kijkje in enkele thema’s in ons leven: Hoop, liefde, verlangen en onzekerheid.

Onzekerheid
Niet dat deze onzekerheid alleen maar kommer en kwel is maar het speelt wel een rol in het dagelijkse leven.
Het goede nieuws is dat Diana een leuke nieuwe baan heeft in een zorgcentrum en het bevalt haar erg goed!
Dat is voor ons beiden een “last” die van de schouders is gevallen want ze had geen werk en we wisten een tijd niet hoe het zou verlopen, vooral op financieel gebied.
Ik zit nog steeds in een re integratie traject en weet ook nog niet waar deze weg naartoe gaat. Onzekerheid dus (en niet goed weten wat ik nu echt wil. Of het misschien wel weten maar niet zien hoe ik die weg kan bewandelen).
Maar wat is deze onzekerheid nu eigenlijk? Ik denk simpelweg het niet weten waar de weg naartoe gaat. Financiële onzekerheid en onzekerheid of je het allemaal wel goed doet. We willen het als mens zo graag goed doen, of zelfs nog beter dan dat waardoor je wellicht de lat voor jezelf vrij hoog legt. Je wilt duidelijkheid, zekerheid en daar controle over hebben. Maar ik geloof dat je die controle nooit hebt, in welke situatie dan ook.
Dus ik probeer los te laten, zoveel mogelijk, en mee te varen op de stroom.

Hoop, liefde, verlangen en onzekerheid
Verlangen

Verlangen naar een rustigere periode. Zowel financieel als in het dagelijkse leven. Vooral ik loop hier weleens tegenaan omdat ik merk dat ik erg gevoelig kan zijn voor veeeeel prikkels. En met 3 kids heb je vaak genoeg prikkels. Neem daarbij zorgen maken over van alles en nog wat.
Verlangen om datgene te doen wat je vanuit je hart zo graag wilt doen. En dat is eigenlijk gewoon genieten van het leven, gezondheid, liefde delen en op werkgebied iets kunnen betekenen voor mensen. Me vrij voelen in mijn keuzes zonder druk van buitenaf. En nu kun je zeggen: je kunt zelf bepalen wat je toelaat en hoe vrij je wilt zijn maar ik loop hier nog wel tegenaan. Misschien ben ik wel te onzeker om echte kordate stappen te maken ;-).

Hoop
Hoop houdt je op de been. Het maakt dat je telkens weer dat lichtpuntje blijft zien aan het einde van een tunnel. Dat je blijft doorgaan, je positief kunt blijven als het allemaal wat teveel wordt. En je steeds weer opkrabbelt na een “tegenslag”. Hoop hebben we altijd en tot nu toe heeft dat telkens weer tot mooie en positieve dingen geleid.

Liefde
Er is altijd de liefde…En met het besef dat niks vanzelfsprekend is (zie DEZE blog) koester ik die liefde diep in mijn hart.
Want wat hou ik ervan. En ik hou van mijn lieffie. Ik weet hoe sterk we samen staan. En ik weet hoe gelukkig ik me voel samen met haar. Liefde kan zoveel overwinnen, liefde kan zoveel helen. En in en met liefde is de wereld echt mooier!

Hoop, liefde, verlangen en onzekerheid

Ik wil graag afsluiten met mijn favoriete liedje waar ik altijd net even iets vrolijker van wordt en ik weleens zing voor Diana als ze zich zorgen maakt over iets…Ik luister altijd de versie van The Beatles maar aangezien ik die niet op YouTube kan vinden deel ik de versie van George Harrison. Je kunt het liedje HIER vinden, enjoy!!

We zullen proberen weer iets regelmatiger te bloggen. Hoe vaak en wanneer dat weten we dan weer niet precies maar we vinden het nog steeds leuk en doen het graag.

Ontbijtmoeders

Ontbijtmoeders

Het is maandagochtend en de wekker gaat. Je springt meteen uit bed, trekt op de badkamer je kleren aan en gaat beneden de tafel dekken. Vijf borden, beleg, brood, melk. Zo gezellig. Tien minuten later komen de kids naar beneden en nemen plaats aan tafel waar uitgebreid, en toch ook een beetje snel, ontbeten wordt. Drinken wordt ingeschonken en er wordt volop gepraat zo in de vroege uurtjes.
Een half uur later is iedereen naar school vertrokken en zit je aan de keukentafel te kijken naar de overblijfselen van de bedrijvigheid die er zojuist nog was.

Moederdag

Ontbijtmoeders
Ken je dit beeld? Mooi! Want we zien het weleens, op tv of zo, en het ziet er super gezellig uit.
Maar zo gaat het hier dus niet in de ochtenduren.
Ja, wij bekennen, we zijn géén doordeweekse Ontbijtmoeders.
Schuldig aan snelle ochtendrituelen met redelijk wat zelfstandigheid.

Onze ochtenden
Of beter gezegd, de ochtenden  van de kinderen. Want de ochtend is niet zo van ons, zeg maar.
De wekker van de kinderen gaat om 07.24 uur, om precies te zijn.
Ze staan op en kleden zich aan met de kleren die wij de avond van tevoren al hebben klaargelegd (dat dan weer wel). Tegen de tijd dat zij naar beneden gaan staan wij op en kleden ons aan.
Als we beneden komen zijn de kinderen al aan het ontbijten. Want hun brood hebben ze de avond ervoor klaar gemaakt. Ook het brood voor school. Dat doen we altijd na het avondeten en het is een vast ritueel geworden. 
Ze gaan hun tanden poetsen, pakken hun spullen en als er nog tijd over is valt er nog wel wat te kletsen. De jongste is ergens in de tussentijd ook meestal wel wakker geworden en als hij naar de peuterspeelzaal moet hebben we de handjes wel vol. Dan is de zelfstandigheid van de twee oudsten wel zo fijn. Rond 08.00 uur is het tijd om de deur uit te gaan voor allemaal.

Ontbijtmoeders

En de kinderen zelf?
Die vinden het wel best zo. Want echt veel vroeger opstaan vinden ze ook niet zo fijn, zeker niet nu het zo koud is.
Ze zijn gewend hoe het nu gaat en met z’n 2-en hebben ze het ook in de ochtend wel leuk. Gezelliger dan met mij erbij waarschijnlijk 😉
Bovendien zijn ze op de een of andere manier altijd sneller als wij niet in de buurt zijn. Zijn wij er wel dan ‘vergeten’ ze opeens van alles of gaat het in slow motion. Hoe zou dat toch komen?

Weekenden
In de weekenden maken we het wel weer goed hoor. Want dan ontbijten we wel heel uitgebreid aan tafel met warme broodjes en soms een eitje en noem maar op.
Trouwens, ook op woensdagmiddag als ze uit school komen lunchen we uitgebreid.
En die momenten vinden de kinderen heel erg gezellig. Ze kijken uit naar ontbijtjes in het weekend.
Wij ook. Want die zijn íets later en iets relaxter met veel meer tijd.

Ontbijtmoeders

Ochtendmensen
We zijn dus geen ochtendmensen.
Ik ben dat sowieso nooit geweest. Een echt avondmens. Soms niet zo handig maar hoe hard ik het in het verleden ook geprobeerd heb, het is nooit wat geworden met die ochtenden. En in de afgelopen 2 jaar is dat eigenlijk alleen maar erger geworden.
Ik zou ze het liefste ook zonder al teveel herrie willen doorstaan (lees: gewoon helemaal overslaan), maar dat is nog niet zo gemakkelijk.
Vroeger opstaan is een optie, maar hee nog vroeger?!
Hoe dan ook, we horen niemand klagen, ook al zijn er geen uitgebreide ontbijtmomenten. Die halen we wel in de weekenden in samen met nog vele andere dingen die we wél doen :-).

Moederdag

Zijn jullie ochtend of avondmensen? En ontbijten jullie ’s morgens uitgebreid met de kinderen op schooldagen? (o jee, vast wel ;-)).

%d bloggers liken dit: