Ik werd gepest

Ik werd gepest

Een tijdje geleden keken we de film Spijt. Een film gebaseerd op het boek van Carry Slee. Een film die gaat over pesten.
Een film waarbij ik halverwege ben opgestaan en huilend de keuken in ben gelopen.
Het is een ongelofelijk goede film maar het was zó confronterend en riep bij mij herinneringen op waarvan ik niet gedacht had dat die nog zo diep geworteld zaten.
Ik voelde verdriet en boosheid en ik heb, zij het met moeite, het hele verhaal aan Diana verteld.
Want dat…heb ik nog nooit gedaan. Niet het hele verhaal. Tegen niemand. Ik wilde deze blog aanvankelijk niet schrijven en niet posten. Maar na een lang gesprek met Diana heeft ze me ervan weten te overtuigen om het juist wél te doen. Voor mezelf maar ook voor iedereen die er in wat voor een opzicht dan ook mee in aanraking is gekomen of nog komt. Om te laten zien wat pesten kan doen. Hoe groot de impact is. Hoe traumatisch het is. En heel lang blijft. In sommige opzichten tot op de dag van vandaag. Dus wordt het misschien tijd om het wel te schrijven. Want het is erg genoeg dat het nog steeds gebeurt met mensen, met alle gevolgen van dien.
Het is een lange blog…Maar ik kan het niet korter opschrijven…

Ik werd gepest. Dat is eruit.
Ik werd gepest van groep 1 t/m 4 van de basisschool. In groep 4 moest ik een jaar overdoen en dat is het het beste van alles wat in die tijd had kunnen gebeuren. Er werd gezegd dat ik bleef zitten vanwege rekenproblemen en hoewel ik daar inderdaad moeite mee had wist ik later dat het pesten in de klas ook een reden geweest is.
Ik had eczeem. En dat was pech. Ik moest regelmatig witte handschoentjes dragen vanwege nat eczeem en ik zat altijd onder de uitslag. In gezicht, handen, noem maar op. En dus vonden de kinderen mij vies. Ze wilden me niet aanraken, ik mocht niet in hun buurt komen. In de pauzes mocht ik niet meedoen met spelletjes op het schoolplein, tijdens de gymlessen werd ik als laatste gekozen en als er lichamelijk contact moest zijn tijdens een spelletje, zoals elkaars hand vastpakken, dan werd er gewoon gezegd dat ze mijn hand niet wilden vastpakken omdat ik besmettelijk was. Wat overigens niet zo was, maar goed.
Ik kreeg een ketting van mijn opa en oma die in Peru op vakantie waren geweest. En deed die trots om naar school. Ik had beter moeten weten want de kinderen vroegen inderdaad wel wat ik om had. En ze kwamen kijken. En trokken de ketting kapot.
Kinderen uit mijn klas kwamen niet op kinderfeestjes. Wel nodigde ik nota bene de grootste pester uit. Omdat ik wellicht hoopte dat ze dan op zou houden. Ze kwam niet maar ik vond het op de een of andere manier belangrijk dat zij een uitnodiging had gehad. Het had echter allemaal geen zin.
In de straat waar ik woonde speelde ik wel met kinderen. Kinderen die niet in die klas zaten en gelukkig was daar geen sprake van pesten. Maar kwam ik iemand uit mijn klas tegen in het dorp dan was het op straat ook raak.
In het eerste jaar groep 4 nam de leerkracht mij apart in de pauze. Hij had via via gehoord dat ik had gezegd dat ik liever dood wilde. Hij vroeg of dat klopte. En ik ontkende. En ging naar buiten. Er is nooit door gevraagd. Maar het klopte wel.

Vanaf het tweede jaar groep 4 kwam ik in een leuke klas. En langzaam groeide mijn vertrouwen en durfde ik zo nu en dan een glimp te laten zien van het kind dat ik was. Ik was vooral heel gevoelig. En wellicht ook anders. Maar dit werd geaccepteerd. Er was geen sprake meer van pesten.
Tot de middelbare school.

Op de middelbare school zaten enkele pesters van de basisschool. En hoewel van de eczeem niet meer zo heftig sprake was, begon het hele pesten weer opnieuw. Er was één persoon die het heft in handen nam en er was het groepje dat haar volgde. En zo werd de fietstocht naar school en terug regelmatig een hel. Ik werd achtervolgd, nageroepen, geduwd en mijn tas werd van de bagage drager afgetrokken. Er werd gedreigd en ik was bang.
Ik zat tijdens de lessen op school niet bij de pesters in de klas, op eentje van hun groepje na. En toch gebeurde het. In de gangen, op het toilet. Er werden briefjes geschreven, zogenaamd vanuit mijn naam, waarin dingen stonden die niet klopten en die zo erg waren dat ik voorgoed had willen verdwijnen. En die briefjes gingen de school rond. Ik schaamde me vreselijk. En het gekke is dat nu ik dit opschrijf ik me bijna weer schaam. Terwijl ik echt wel beter weet.
Ik wist niet wat ik moest doen om het te stoppen.
Het ging niet echt goed met me. Er was de pubertijd, thuis liep het niet echt lekker en op school ook niet. Ik durfde al mijn hele gepeste leven tegen niemand iets te zeggen. In het tweede jaar van de middelbare school was er een klassenleraar die mij aansprak en vroeg of er iets was. Of hij me misschien kon helpen. Ik heb geprobeerd een tipje van de sluier die als een zware muur op mij drukte op te lichten. Maar hij heeft er nooit iets mee gedaan.
De pesters woonden nog steeds in hetzelfde dorp als ik. En als ik buiten liep kwamen ze me achterna op hun scooter, schreeuwend dat ze me kwamen pakken en me in elkaar zouden slaan. Ik maakte dat ik weg kwam en ze volgden me. Ze zouden me wel te pakken krijgen.
Ik was ervan overtuigd dat ik wel een heel vreselijk persoon moest zijn. Dat ik lelijk was en vies.
Er waren op de middelbare school ook mensen met wie ik wel op kon schieten. Ik paste me alleen volledig aan om maar niet anders te zijn want o jee als ze dat zouden merken dan zouden ze me misschien ook gaan pesten.

Op een dag, na weer een hoop pesterijen, was ik alleen beneden. Thuis. Mijn moeder was boven. Ik liep naar de kast en pakte een doosje pillen die van haar waren. Ik weet de naam ervan nog precies. Een soort antidepressiva. Ik stopte het doosje in mijn schooltas. Zonder plan hoor, ik stopte ze er gewoon in. Een vlaag van verstandsverbijstering vermoed ik.
Enkele dagen later was het onderweg naar school weer raak. Op school ging het verder. En ik dacht nog maar 1 ding…ik wist nog maar 1 uitweg. Ik geloofde echt dat niks of niemand mij ooit zou kunnen helpen. Ik liep naar de wc en nam een heel doosje pillen in. Wat ik niet in de gaten had was dat er een klasgenootje uit het toilet was gelopen die mij gezien heeft, naar een leerkracht gelopen is en verder weet ik niet precies meer wat er allemaal gebeurde. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht waar mijn maag leeg werd gepompt. Ik was daar alleen. De leerkracht die meeging was weggegaan. Ik vond het vreselijk beangstigend….

Toen ik na een tijdje weer op school kwam was er een leraar die mij aansprak: ‘hoe is het met je?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Niet meer zulke domme dingen doen’, zei hij.
Er is nooit meer over gesproken. Door niemand niet. Thuis niet, op school niet.
Ja, ik mocht naar jeugd maatschappelijk werk. En dat was het.
Het pesten was gestopt. Dat wel. Maar de gevolgen die het mij heeft gebracht zijn tot op de dag van vandaag nog terug te vinden. In kleine dingetjes. Soms in grotere dingen. Of zoals na het kijken van de film….

Toen mijn dochter net naar school ging was ik doodsbang dat ze gepest zou worden. Ik realiseerde me dat ik moest opletten dat ik mijn angst, mijn stuk, niet op haar zou projecteren. Gelukkig merkte ik vrij snel dat zij redelijk haar mannetje staat en daar ben ik opgelucht over. Ik hoop het niet mee te maken.

Mijn verhaal is één verhaal van de vele. Want het gebeurt nog steeds. En kinderen die pesten hebben totaal niet door wat de gevolgen ervan zijn. Kinderen die gepest worden weten niet hoe ze hulp moeten zoeken. Ze schamen zich en/of zijn bang. Doodsbang. In een klas hoef je nauwelijks te verwachten dat er iemand voor je opkomt. Klasgenoten zijn vaak bang om zelf de pineut te worden.
Ik weet niet hoe het tegenwoordig is qua voorlichting over pesten op scholen. Ik hoop, ik wens dat leerlingen en leerkrachten er heel anders mee omgaan dan toen.
En hoe zit het met pesten via social media? Dat baart mij echt zorgen
Een film zoals Spijt zouden alle pesters, meelopers en toekijkers eigenlijk moeten kijken. Want in deze film wordt heel duidelijk wat de gevolgen zijn. En geloof maar dat als de gepeste persoon zichzelf van het leven beroofd dat je als pester en klasgenoot spijt hebt. Maar dan is het te laat.
Er moet eerst iets gebeuren voordat er iets gebeurt zeggen ze weleens maar alsjeblieft zeg, zo ver zou het nooit mogen komen. Er zullen toch vast manieren zijn om pesters te laten zien en voelen wat de gevolgen zijn?
Pesters moeten hulp en begeleiding krijgen en het gepeste kind ook.
Een hele tijd geleden was er het programma ‘over de streep’, de voorloper van het programma ‘als je me echt zou kennen‘ regelmatig op tv te zien.
Zulke projecten zouden standaard op alle scholen moeten toegepast moeten worden. Ik geloof echt dat zo’n concept als dat van Challenge day kan bijdragen.

Pesters zouden flink geconfronteerd moeten worden met de gevolgen van hun gedrag (maar niet ten koste van een leven). Klasgenoten die het zien en toekijken zouden op moeten staan. Blijf niet toekijken en niks doen. En een kind dat gepest wordt….Ik weet hoe moeilijk dat is, maar een gepest kind zou om hulp moeten kunnen vragen. Hij/zij zou moeten weten dat er manieren zijn om er wél iets aan te doen. Het betreffende kind zou moet weten en voelen dat hij/zij er niet alleen voor staat. Ik hoop dat leerkrachten/begeleiders en ouders hierin hun ogen en oren goed openhouden.
Pesters weten niet eens wie de persoon is waarvan ze het leven in een hel veranderen. Ze kijken niet verder dan wat ze voor hun neus zien. Want als ze écht zouden kijken dan zouden ze zien dat degene die ze zo treiteren tot op het bot ook een mens is, net zoals zij. Evenveel waard.

Ik ben nu blij dat een klasgenootje mij gezien heeft en dat ik er nog ben. Omdat ik nu besef dat het leven zoveel meer te bieden heeft dan dat wereldje waar je in terecht komt. Er zijn uitwegen en ik hoop dat mensen die gepest worden die zullen vinden. Dat er manieren zijn, aangereikt worden om de situatie te veranderen. Als je jong bent geloof ik niet dat je het alleen kunt oplossen. Dat wat je nu als volwassene weet, inziet, kun je dan nog niet weten of ervaren. Bovendien is een echte pestsituatie heel moeilijk te doorbreken. Dat het kan veranderen daar wil ik in geloven. Dat het goed komt met jezelf, dat weet ik zeker, dat dat kan. Dat je het waard bent en dat je goed bent zoals je bent, daar ben ik van overtuigd. Ook al doen mensen je iets anders geloven. Ik weet dat het zo is. Ze pesten je niet om wie je in je kern bent, dat weten ze geneens. Ze zien wat zij willen zien. En als het eenmaal begint gaat het van kwaad tot erger en heeft het weinig meer met jou als persoon te maken. Het zegt meer over de pester dan over de gepeste persoon.

Site waar je informatie en hulp kunt vinden: pesten.nl.
Een site met informatie, trainingen, persoonlijke verhalen en projecten. Zoals het project ‘Let me know’. Met een armbandje van ‘let me know’ maak je je zichtbaar en benaderbaar voor kinderen en volwassenen die gepest worden.
Mooi dat het bestaat.

De film Spijt

Het boek Spijt van Carry Slee

27 gedachten over “Ik werd gepest

  • Pingback: Miniserie Hjordis - Licht op het Hart

  • Pingback: Bewegen en zwemmen - Licht op het Hart

  • 14 april 2016 om 23:01
    Permalink

    Zoveel onrecht en zo veel ellende. Brrrrrr. Ben er naar van. Ik heb er zelf nooit mee te maken gehad maar heb het wel gezien op de middelbare school bij een klasgenootje. Toen zijn wij op een gegeven moment als klas om de haar heen gaan zitten om haar te beschermen tegen de pester. Dat heeft toen wel geholpen. Bij mijn zoon op school (groep 6) is een pestprotocol en er wordt veel aandacht aan besteed. Ze werken met een klassenbox, een dagelijkse bespreking van gebeurtenissen, complimenten voor elkaar of klachtjes over elkaar. Alles wat ze willen bespreken met elkaar wordt besproken. Er wordt in zijn klas niet gepest, dat zouden wij als ouders denk ik ook niet van elkaar’s kinderen accepteren. Vroeger werd er helaas veel te weinig aan gedaan, tegenwoordig is het gelukkig veel meer bespreekbaar. Helaas komt het nog altijd wel voor. Vreselijk. Maar goed van je dat je je verhaal hier hebt gedaan. Hopelijk heeft iemand er wat aan!! Knuffel voor jou!
    Kon ik maar toveren onlangs geplaatst…Simpele maar lekkere macaronischotel met ham en kaasMy Profile

    Beantwoorden
    • 15 april 2016 om 14:07
      Permalink

      Dankjewel voor je warme reactie…Wat mooi dat de klas om haar heen ging zitten om haar te beschermen. Daar kunnen veel klassen een voorbeeld aan geven. Gelukkig wordt er in de klas van je zoon aandacht aan besteedt en niet gepest. Fijn om dat te lezen. Liefs xxx

      Beantwoorden
  • 11 april 2016 om 15:20
    Permalink

    Dapper dat je dit durft te delen. Pesten gaat vaak aan de ogen van volwassenen voorbij. En kinderen durven niet altijd hun mond open te doen, wat jammer is, want dat zou ze misschien een hoop leed besparen. Heftig verhaal en ik hoop voor je dat je je nooit meer zo voelt als toen.
    Margriet onlangs geplaatst…Mijn kind eet niet goedMy Profile

    Beantwoorden
  • 11 april 2016 om 14:11
    Permalink

    Wat goed dat je het opschrijft. En wat ontzettend raar en harteloos dat de leraar je alleen liet in het ziekenhuis en dat je daar alleen was. Hoe kan het dat je niet bij je ouders terecht kon? Want je schrijft dat er daarna niet meer over gesproken is. Ook thuis niet. Ik kan het me zo moeilijk voorstellen…Pesten is echt heftig, het beschadigt iets in je denk ik – je ziet hoeveel het nog met je doet zoveel jaren later. Dat begrijpen veel kinderen niet. De pesters zeg maar. Pas later wanneer ze opgroeien zullen ze beseffen (hopelijk…)wat ze gedaan hebben maar ja daarmee maak je het helaas niet goed. Ik heb ook het idee dat pesten door de volwassen omgeving ook vaak niet als serieus wordt ervaren en dat vind ik echt heel erg. Je zou toch denken dat leerkrachten bijvoorbeeld er adequaat op reageren maar dat is vaak niet zo. Heel kwalijk. Een van mijn kinderen werd gepest op een bepaalde basisschool en de juf kon niet veel beter bedenken dan tegen me te zeggen dat ‘hij maar meer weerbaar moest worden’. Dan kun je me behoorlijk kwaad krijgen. Heb hem aan het einde van het schooljaar weggehaald uit die school en op de andere school had hij geen last van pesters. Ik merk wel dat die ervaring er diep inzit bij hem.
    Frederique onlangs geplaatst…10 jaar geleden – TagMy Profile

    Beantwoorden
  • 11 april 2016 om 12:10
    Permalink

    Prachtig en helder verwoord wat pesterijen met een kind (en ook nog lang daarna , als je volwassen bent met je) doen. Ik ben ook gepest en veel dingen zijn herkenbaar: het jezelf afgewezen, geïsoleerd en zelfs vies voelen. Die hel waar je iedere keer weer doorheen moet als je door de schoolgangen loopt. Misschien maar goed dat je het destijds tegen niemand verteld hebt. Ik deed dat wel met als gevolg dat ik zelf de schuld kreeg van het feit dat ik gepest werd. Misschien weten volwassenen (ouders, juffen en meesters) nu beter, maar destijds werd er gezegd: “Als je gepest wordt, dan zul je het daar wel zelf naar gemaakt hebben, andere kinderen worden immers niet gepest – Ga er dus maar eens goed over nadenken wat jij dan verkeerd doet.”
    sunny mama onlangs geplaatst…10 JAAR GELEDEN… (DE TAG DIE MIJ UIT MIJN DIPJE HAALDE)My Profile

    Beantwoorden
  • 10 april 2016 om 22:52
    Permalink

    Ik kom voor het eerst op deze blog en schrik al meteen van dit heftige verhaal. Wat goed dat je je ervaring deelt. En ook het lef hebt om dat te doen. Ik haal uit je tekst, want ik ken je niet persoonlijk, dat het een grote stap voor je is geweest om dit te delen.

    Ik vind het vooral vervelend om te lezen dat je er eigenlijk nu nog steeds last van hebt. Die periode uit je leven heeft je gevormd. Doordat anderen jou het leven zuur maakten. Wat erg en ontzettend naar dat je dit hebt moeten meemaken.

    Tegenwoordig gebeurt het nog steeds. Ja, dat klopt. Maar ik ben wel blij dat het serieus wordt genomen. Dat er trainingen worden gegeven aan leerkrachten om het te herkennen én vooral er iets aan te doen. Dat er websites zijn en voorlichting is voor kinderen en ouders. Dat is echt een goede stap in de goede richting.

    Zelf ben ik gepest op de basisschool. Maar ik heb er niet iets aan over gehouden, om het zo te noemen. Het heeft me juist sterker gemaakt. Op de middelbare school was ik ineens het populairste meisje van de school. Heel raar. Maar ik onthield hoe het was en ik nam het voor iedereen op die gepest werd.

    Ik kan je dus alleen maar meegeven om je eigen ervaringen positief te gebruiken. Je eigen angst inderdaad niet projecteren op je dochter (wat gelukkig onnodig leek). Maar gebruik je ervaring om de signalen te herkennen (niet perse bij je dochter, maar bij een ieder). En om dan de juiste steun te bieden. Het inderdaad niet laten bij “is alles goed?”. Jouw ervaring kan juist heel waardevol worden ingezet en dat is tegelijk ook erg goed voor je zelfvertrouwen.
    Sheila onlangs geplaatst…Hoe vanzelfsprekend is een oppas voor je kind?My Profile

    Beantwoorden
    • 10 april 2016 om 22:58
      Permalink

      Dat verwoord je mooi. Dankjewel voor je reactie.
      Er iets aan overgehouden in die zin dat ik het merk aan onzekerheid bijvoorbeeld. Hoewel ik er niet dagelijks aan terugdenk kan het soms wel even de kop op steken. Je wordt er zo nu en dan mee geconfronteerd.
      De reden om het het op de blog te plaatsen…tja, deels voor mezelf en deels omdat ik hoop er iets goeds mee te doen, in welk opzicht dan ook. Want dat zou mooi zijn, om een ervaring die moeilijk was om te buigen tot iets waar je iets mee kunt. Hoe? Geen idee, maar dat zal ten alle tijden mijn insteek zijn. Dat geeft ook een fijn gevoel.
      Ik en blij dat ik ook een andere kant van het leven heb mogen ervaren!
      Nogmaals, dankjewel. x

      Beantwoorden
  • 10 april 2016 om 02:12
    Permalink

    Heftig verhaal. Heel dapper dat je het toch opgeschreven hebt en met ons wil delen. Ik wens je heel veel sterkte bij het stukje voor stukje los laten. Hetzal niet meevallen. Met Diana aan je zijde gaat het hopelijk ooit slijten. Dikke knuffel aan jullie beide. Xxx

    Beantwoorden
  • 9 april 2016 om 23:41
    Permalink

    Pffff ik zat me daar toch kwaad te maken!! Zooooo onterecht dit. Helaas proef ik het nog steeds bij je. Maar meis wees ontzettend trots op jezelf je bent gewoon een toppertje!!
    Diaan geef haar ff een hele dikke knuffel van mij!!
    Liefs voor jullie beiden…xxx

    Beantwoorden
  • 9 april 2016 om 22:05
    Permalink

    Goed om dit alles eens van je af te schrijven. Velen kunnen hier uit leren.
    Groetjes.

    Beantwoorden
  • 9 april 2016 om 18:55
    Permalink

    Wat goed dat je het hier hebt opgeschreven, Ellis!

    Ik hoop van harte dat er tegenwoordig op scholen beter wordt opgetreden tegen pesters en dat kinderen die gepest worden in hun nabije omgeving een luisterend oor, iemand die het voor hen opneemt, vinden.
    Ik denk trouwens dat ook de ouders op hun verantwoordelijkheid moeten worden aangesproken. Als je soms hoort hoe weinig respect volwassenen voor anderen hebben – vooral als die andere mensen anders leven dan volgens ‘de norm’ – is het misschien onvermijdelijk dat hun kinderen dat gedrag overnemen.

    Overigens hoor ik in mijn werkomgeving ook weleens dat collega’s het gedrag van bepaalde andere collega’s als pestgedrag ervaren. Blijkbaar zijn er altijd mensen die het nodig hebben om zich superieur te voelen door anderen te kleineren. Gelukkig wordt daar bij ons vanuit P&O en management wel tegen opgetreden maar dit gedrag uitroeien is verschrikkelijk moeilijk. Natuurlijk zegt het alles over de pester en niets over de gepeste maar als je het lijdend voorwerp bent, kun je dat niet altijd heel rationeel bedenken.
    Polly onlangs geplaatst…Zen op zondagMy Profile

    Beantwoorden
    • 10 april 2016 om 00:21
      Permalink

      Dat klopt Polly. Ik kom het helaas ook vaak tegen…respectloosheid tegen elkaar en ik vind dat vaak een moeilijk iets. Wellicht ben ik mede daardoor erg voor respect, ook bij onze eigen kinderen. Hoe kan het toch dat er mensen zijn die zulk gedrag vertonen naar een ander…Ik weet niet of ik dat ooit helemaal zou kunnen begrijpen. Ik hoop alleen maar dat er iets aan gedaan wordt…Liefs voor jou x

      Beantwoorden
    • 10 april 2016 om 00:19
      Permalink

      Ja…dat klopt, zo voelde het helaas vaak. Ik ben blij dat ik nu heb mogen ervaren dat het ook anders kan voelen. Smuffel terug! xxx

      Beantwoorden
    • 10 april 2016 om 00:18
      Permalink

      Dankjewel Loene. Leuk was inderdaad anders en ik hoop alleen maar dat het er voor anderen anders uit kan zien…xxx

      Beantwoorden
  • 9 april 2016 om 13:17
    Permalink

    Heel dapper om het met ons te delen❤️En heel mooi verwoord ,liefs van Wilma

    Beantwoorden
  • 9 april 2016 om 07:58
    Permalink

    Dank je voor het delen, dapper,diep respect en ik huilde om dat lieve kleine meisje die door deze hel moest!!!!

    Dikke knuffel, ook voor Diana

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: